شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٧٠١ - ميقات (نبا/ ١٧ )
ميقات: (نبا/ ١٧.) ●
در اصل موقات بوده، از مادۀ «وقت» مانند «ميعاد» و «وعد» به معنى «زمانى معين و مقرر» است و اينكه به مكانهاى معينى كه زائران خانۀ خدا از آنجا محرم مىشوند ميقات گفته مىشود به خاطر آن است كه در وقت معينى در آنجا اجتماع مىكنند.
در آيۀ ٥٠ سورۀ واقعه، كلمۀ «ميقات» به همان وقت مقرر قيامت اطلاق شده است كه در آن روز همۀ انسانها در محشر براى رسيدگى به حسابهايشان اجتماع مىكنند:
در اينكه موسى (ع) يك ميقات و ميعاد با پروردگار داشته يا بيشتر در ميان مفسران گفتگوست و هركدام براى اثبات مقصود خود شواهدى از آيات قرآن ذكر كردهاند، ولى همانطور كه در آيۀ ١٤٣ سورۀ اعراف يادآور شديم، از مجموع قراين موجود در آيات قرآن و روايات، بيشتر چنين به نظر مىرسد كه موسى (ع) تنها يك ميقات داشته، آن هم به اتفاق جمعى از بنى اسرائيل بوده است. در همين ميقات بود كه خداوند الواح تورات را نازل كرد و
(●) إِنَّ يَوْمَ اَلْفَصْلِ كٰانَ مِيقٰاتاً. «روز جدايى (روز رستاخيز) ميعاد (و وعدۀ) همگان است» نبأ/ ١٧. در اين آيه، معمولا تعبير به «كان» كه فعل ماضى است و به روز رستاخيز اشاره شده براى آن است كه در آينده بهطور قطع آن روز تحقق مىيابد.