شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ١٨٤ - لُغُوبٌ (فاطر/ ٣٥ )
ممكن است سؤال شود كه اين شجره در قرآن به عنوان «شجرۀ ملعونه» نيامده است. در پاسخ مىگوييم ممكن است منظور لعنخورندگان آن باشد، بعلاوه لعن، چيزى جز بعد از رحمت خدا نيست و بديهى است چنين درختى، از رحمت پروردگار بسيار دور است.
بعضى گفتهاند «شجرۀ ملعونه» قوم سركش يهود هستند كه مطرود درگاه پروردگارند و در بسيارى از تفسيرهاى شيعه و اهل تسنن نقل شده كه «شجرۀ ملعونه» بنى اميه هستند.
(ج ١٧٢/١٢-١٧٣.)
ل غ ب
لُغُوبٌ : (فاطر/ ٣٥.) ○
مصدر است بر وزن «وجوب» و به معنى «مشقت، زحمت، خستگى و تعب» است و بسيارى از ارباب لغت و مفسران معنى اين واژه را مرادف با واژۀ «نصب» (بر وزن حسب) كه به معنى رنج و تعب است، دانستهاند، در حالى كه بعضى ميان اين دو فرق گذاشتهاند و گفتهاند كه «نصب» به مشقتهاى جسمانى گفته مىشود و «لغوب» به تعب و زحمت روحانى١
بعضى نيز «لغوب» را به معنى سستى و واماندگى ناشى از مشقت و رنج دانستهاند و به اين ترتيب «لغوب» نتيجۀ «نصب» مىشود٢
بههرحال با توجه به آيۀ مورد بحث، در آنجا نه عوامل مشقتبار جسمانى وجود دارد
(○) ... لاٰ يَمَسُّنٰا فِيهٰا نَصَبٌ وَ لاٰ يَمَسُّنٰا فِيهٰا لُغُوبٌ. «نه در آنجا (در سراى جاويدان) رنج و تعبى به ما مىرسد و نه سستى و خستگى و واماندگى» فاطر/ ٣٥.
(١) روح المعانى، ج ١٨٤/٢٢، ذيل آيۀ مورد بحث.
(٢) مأخذ پيشين، در همانجا.