شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٦٣ - اكرام (الرحمن/ ٢٧ )
١
اكرام : (الرحمن/ ٢٧.) ○
به معنى «گرامى داشتن و بخشش كردن» است. قرآن در اين آيه خداوند را به «ذو الجلال و الاكرام» توصيف كرده، مىفرمايد: «و تنها ذات ذو الجلال و گرامى پروردگارت باقى مىماند».
ذو الجلال و الاكرام، اشاره به صفات جمال و جلال خداست، زيرا ذو الجلال از صفاتى خبر مىدهد كه خداوند، اجل و برتر از آن است (صفات سلبيه) و اكرام به صفاتى اشاره مىكند كه حسن و ارزش چيزى را ظاهر مىسازد و آن صفات ثبوتيۀ خداوند مانند علم و قدرت و حيات اوست.
بنابراين معنى آيه روى هم رفته چنين مىشود، تنها ذات پاك خداوندى كه متصف به صفات ثبوتيه و منزه از صفات سلبيه است در اين عالم باقى و برقرار مىماند.
بعضى از مفسران نيز «صاحب اكرام» بودن خداوند را اشاره به الطاف و نعمتهايى مىدانند كه با آن اولياى خود را اكرام و گرامى مىدارد، جمع ميان معانى در آيۀ فوق نيز ممكن است. (ج ١٣٦/٢٣.)
مُكَرَّمَةٍ : (عبس/ ١٤.) *
اسم مفعول از باب تفعيل به معنى «بزرگ و گرامى داشته شده و باارزش» است. فى
(١) مأخذ پيشين در همانجا.
(○) وَ يَبْقىٰ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو اَلْجَلاٰلِ وَ اَلْإِكْرٰامِ. الرحمن/ ٢٧.
(*) فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ. عبس/ ١٤.