شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٥٤٨ - مُنِيبٌ (هود/ ٧٥ )
○
البته ايرادى كه متوجه اين تفسير مىشود اين است كه طبق اين معنى بايد «و القيناه» بوده باشد، يعنى ما سليمان را بر تختش به صورت جسدى بىروح افكنديم، در حالى كه اين تعبير در آيه نيامده است و تقدير گرفتن نيز برخلاف ظاهر مىباشد.
جملۀ «اناب» نيز در اين تفسير به معنى «بازگشت به صحت» آمده كه اين نيز برخلاف ظاهر است، ولى اگر «اناب» را به معنى توبه و بازگشت به خدا بگيريم ضررى به اين تفسير نمىرساند، بنابراين تنها مورد خلاف ظاهر همان حذف ضمير «القيناه» مىباشد.
بههرحال يكى ديگر از مشتقات مادّۀ «نوب» جملۀ «انبنا» در آيۀ ٤ سورۀ ممتحنه است، آنجا كه ابراهيم (ع) و ياران او به پيشگاه الهى عرضه داشتند:
در حقيقت آنها سه مطلب را در اين عبارت به پيشگاه الهى عرضه داشتند: نخست توكل بر ذات او، و ديگر توبه و بازگشت به سوى او، و سپس توجه به اين حقيقت كه رجوع نهايى همهچيز به سوى اوست كه علت و معلول يكديگرند، ايمان به معاد و بازگشت نهايى سبب توبه مىشود و توبه روح توكل را در انسان زنده مىكند. (ج ٢٠٩/١٠، ج ٢٨١/١٩، ج ٢١/٢٤.)
مُنِيبٌ : (هود/ ٧٥.) ●
اسم فاعل «بازگشتكننده (به سوى خدا)» از «انابة» و در اصل از مادّۀ «نوب» به معنى:
(○) ما شرح تفصيلى اين ماجرا را ذيل آيه مورد بحث (ص/ ٣٤) در مادّۀ «جسد» (ج ٣٧١/١) آوردهايم.
(●) إِنَّ إِبْرٰاهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوّٰاهٌ مُنِيبٌ. «ابراهيم، بردبار و دلسوز و بازگشتكننده (به سوى خدا) بود» هود/ ٧٥.