شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٢٠٨ - لَهَبٍ (تبت/ ٣ )
گاه نيز گفته شده است كه «لمم» هرگونه گناه را اعم از صغيره و كبيره شامل مىشود مشروط بر اينكه عادت نشده باشد و گاهگاه اتفاق بيفتد و انسان متذكر شود و توبه كند.
در روايات اسلامى تفسيرهاى گوناگونى براى اين واژه آمده است در حديثى از امام صادق (ع) مىخوانيم كه در تفسير آيۀ مورد بحث فرمود: «منظور گناهى است كه انسان به سراغ آن مىرود، سپس مدتى از گناه خوددارى كرده بار ديگر به آن آلوده مىشود» (و هرگز كار هميشگى او نيست)١
در حديث ديگرى نيز از همان امام (ع) مىخوانيم: «لمم آن است كه انسان به سراغ گناهى رود، سپس از آن استغفار كند»٢
قراين موجود در آيه گواهى مىدهد كه «لمم» به معنى گناهانى است كه احيانا از انسان سرمىزند، سپس متوجه مىشود و آن را ترك مىگويد، زيرا - همانطور كه در آيه مشاهده مىشود - استثناى «لمم» از «كبائر» (با توجه به اينكه ظاهر استثناء، استثناى متصل است) گواهى است بر اين معنا. (ج ٥٣٧/٢٢-٥٣٨.)
ل ه ب
لَهَبٍ : (تبت/ ٣.) ○
بر وزن «سبب» به معنى «شعله و زبانۀ آتش» است و معناى مصدرى آن «افروخته شدن آتش» است. اين واژه جمعا با نام «ابى لهب» (عموى پيامبر) سهبار در قرآن مجيد ذكر شده است. دوبار در سورۀ تبت (آيات ١ و ٣) و يكبار در سورۀ مرسلات (آيۀ ٣١)، آنجا كه تكذيبكنندگان و منكران قيامت را به سوى سايۀ سه شاخه مىبرند «سايهاى كه نه
(١و٢) كافى، جلد ٢، كتاب الايمان و الكفر، باب اللمم.
(○) سَيَصْلىٰ نٰاراً ذٰاتَ لَهَبٍ. «و بزودى وارد آتشى مىشود كه داراى شعلۀ فروزان است» تبّت/ ٣.