شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٦٣٠ - و ج ه
بعضى نيز گفتهاند: وجه به معنى «دين» است و مفهوم آيه چنين است كه همه آيينها فانى و باطل است، جز آيين خدا.
روايات متعددى در تفسير نور الثقلين در ذيل اين آيه وارد شده كه در بعضى از آنها «وجه» به دين خدا، و در بعضى به «رهبران الهى» و آنچه منسوب به خداست تفسير شده است.
در سورۀ بقره، آيات ١١٥ و ٢٧٢ به جملۀ «وجه اللّه» برمىخوريم كه به معنى صورت خدا نيست، بلكه وجه در اينجا به معنى «ذات» است، چرا كه خدا صورت جسمانى ندارد، همچنين در آيۀ ٢٢ سورۀ رعد دربارۀ صاحبان انديشه (اولوا الالباب) مىخوانيم:
نخست اينكه «وجه» در اينگونه موارد به معنى «عظمت» است، همانگونه كه به «نظر» و «رأى» مهمّ گفته مىشود: هذا وجه الرأى، يعنى «اين رأى مهمّى است» و اين شايد به خاطر آن است كه «وجه» در اصل به معنى صورت است و صورت انسان مهمترين قسمت ظاهرى بدن اوست، زيرا اعضاى مهمّ گويايى و بينايى و شنوايى در آن قرار گرفته است.
ديگر اينكه «وجه ربّ» در اينجا به معنى «رضايت و خشنودى پروردگار» است، يعنى آنها به خاطر جلب رضاى حق در برابر همۀ مشكلات صبر و استقامت به خرج مىدهند، استعمال وجه در اين معنى به خاطر آن است كه انسان هنگامى كه مىخواهد جلب رضايت كسى را كند صورت او را به خود متوجه مىسازد.
جمع وجه «وجوه» است، چنانكه در آيۀ ٢٩ سوره اعراف مىخوانيم: