شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ١٩١ - ل ق ح
بعضى در تفسير اين جمله احتمال ديگرى دادهاند و آن اينكه خداوند مؤمنان را نهى مىكند از اينكه بعد از ايمان به خاطر عيبجويى مردم نام فسق را بر خود پذيرند، ولى تفسير اول با توجه به صدر آيه و شأن نزولى كه ذكر شد مناسبتر به نظر مىرسد. (ج ١٨٠/٢٢ - ١٨١.)
ل ق ح
لَوٰاقِحَ : (حجر/ ٢٢.) *
جمع «لاقح» به معنى «باروركننده» است و از مادّۀ «لقح و لقاح» (بارور شدن) گرفته شده است، ولى در آيۀ مورد بحث اشاره به بادهايى است كه قطعات ابر را بههم پيوند مىدهد و آنها را آمادۀ باران مىسازد، گرچه بعضى از دانشمندان معاصر خواستهاند اين آيه را اشاره به تلقيح گياهان به وسيلۀ بادها و گردافشانى بگيرند و از اين راه به يكى از مسائل علمى كه در عصر نزول قرآن مورد توجه جوامع بشرى نبود تفسير كنند و از دلايل اعجاز علمى قرآن بشمارند، ولى در عين قبول اين واقعيت كه وزش بادها اثر عميقى در جابجا كردن گردههاى نطفۀ نر و بارور ساختن گياهان دارند نمىتوان آيۀ مورد بحث را اشاره به آن دانست، چرا كه بعد از اين كلمه بلافاصله، نازل شدن باران از آسمان (آن هم با فاء تفريع) آمده است كه نشان مىدهد تلقيح كردن بادها مقدمهاى براى نزول باران است.
بههرحال تعبير فوق از زيباترين تعبيراتى است در مورد ابرها و تولد باران از آنها، ممكن است گفته شود ابرها را به مادران و پدرانى تشبيه كرده كه به كمك بادها آميزش مىكنند و باردار مىشوند و فرزندان خود، دانههاى باران را به زمين مىنهند. (ج ٦١/١١.)
(*) وَ أَرْسَلْنَا اَلرِّيٰاحَ لَوٰاقِحَ فَأَنْزَلْنٰا مِنَ اَلسَّمٰاءِ مٰاءً... «ما بادها را براى تلقيح (ابرها و بههم پيوستن و بارور ساختن آنها) فرستاديم و از آسمان آبى نازل كرديم...» حجر/ ٢٢.