شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٤٦٤ - «نَص١٦٤٨ ارى١٦٤٨ » (مائده/ ١٤ )
و از آنجا كه جمعى از آنها به گفتۀ خود عمل نمىكردند و تنها مدعى يارى مسيح (ع) بودند، قرآن در آيۀ مورد بحث (مائده/ ١٤) مىگويد:
آنچه در بالا شرح داديم مأخوذ از تفسير نمونه دربارۀ «نصارى» بود، ولى در اين زمينه نظرهاى ديگرى اظهار شده كه خلاصۀ آن چنين است:
«نصارى» (پيروان كيش عيسى ع)، جمع «نصران» (بر وزن فعلان) براى مبالغه آمده است، مانند عطشان كه شدت تشنگى را مىرساند. بعضى آن را جمع «نصرى» (به فتح نون و صاد و كسر راء) دانستهاند و بعضى (از جمله خليل)، «نصارى» را جمع «نصرىّ» و برخى (از جمله ابو اسحاق) جمع «نصران» گفتهاند (مانند: ندامى، جمع ندمان) و مؤنث نصران، نصرانة است، لكن نصران بدون ياء نسبت استعمال نمىشود، زيرا گفته مىشود: رجل نصرانى و امرأة نصرانية.
بعضى «نصرانى» را منسوب به شهر ناصرة (محل پرورش مسيح) مىدانند و به همين جهت به عيسى (ع)، ناصرى گفته شده است و بعضى گفتهاند كه «ياء» در نصرانى نشان مبالغه است، مانند احمرى.
در وجه تسميۀ پيروان عيسى (ع) به اين نام، علاوه بر اينكه آنها را به قريۀ ناصرة و نيز به قريۀ نصران منسوب دانستهاند، گفتهاند: چون آنها نسبت به يكديگر كمك و همكارى مىكردند به اين نام منسوب شدهاند و يا اينكه گفتهاند: چون آنان در جواب مسيح (ع) كه پرسيد:
«حواريّان گفتند: ما يارىكنندگان دين خداييم» (آل عمران/ ٥٢)، به اين نام منسوب گشتهاند.