شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٣١٩ - مَكَرْن١٦٤٨ ا (نمل/ ٥٠ )
در كتاب مفردات راغب مىخوانيم: «مكر آن است كه كسى را از منظورش بازدارند» (اعم از اينكه منظورش خوب باشد يا بد).
در آيۀ مورد بحث، اشاره به نقشههاى شيطانى يهود كرده، مىگويد: آنها براى نابود ساختن مسيح و خاموش كردن صداى او و جلوگيرى از پيشرفت آيينش مكرها كردند و نقشهها كشيدند، ولى مكر و چارهجويى خدا از همۀ اين مكرها و نقشهها بالاتر و مؤثرتر بود
در قرآن آياتى، شبيه اين آيه ديده مىشود كه در آن نسبت «مكر» به خدا داده شده (مانند آيۀ ٣٠ سورۀ انفال و آيۀ ٥٠ از سورۀ نمل و بعضى آيات ديگر) و گاهى در قرآن مىبينيم كه «مكر» با كلمۀ «خير» ذكر شده، مانند آيۀ فوق
در آيۀ ٩٩ سورۀ اعراف○
در اينجا منظور از «مكر الهى» آن است كه خداوند، مجرمان را با نقشههاى قاطع و شكستناپذير بدون اختيار خودشان از زندگانى مرفه و هدفهاى خوشگذرانى بازمىدارد و اين اشاره به همان كيفرها و بلاهاى ناگهانى و بيچارهكننده است.
در قرآن مجيد، گاهى «مكر» با كلمۀ «سئ» (بد) آمده است ●
بايد توجه داشت كه جملۀ «مكر السيّئ» از قبيل اضافۀ جنس به نوع است، مانند
(○) أَ فَأَمِنُوا مَكْرَ اَللّٰهِ فَلاٰ يَأْمَنُ مَكْرَ اَللّٰهِ إِلاَّ اَلْقَوْمُ اَلْخٰاسِرُونَ. اعراف/ ٩٩.
(●) اِسْتِكْبٰاراً فِي اَلْأَرْضِ وَ مَكْرَ اَلسَّيِّئِ وَ لاٰ يَحِيقُ اَلْمَكْرُ اَلسَّيِّئُ إِلاّٰ بِأَهْلِهِ... فاطر/ ٤٣.