شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٦٠٧ - ه١٦٤٨ ارٍ   و  انْه١٦٤٨ ارَ (توبه/ ١٠٩ )
«ما هود و كسانى را كه با او بودند به لطف و رحمت خود، رهايى بخشيديم و ريشۀ كسانى كه آيات ما را تكذيب كردند و حاضر نبودند در برابر حق تسليم شوند، قطع و نابود ساختيم» اعراف/ ٧٢. (ج ٢٢٦/٦-٢٢٧ و ٢٣١، ج ١٢٧/٩ و ١٤٦-١٤٧.)
ه و ر
هٰارٍ و انْهٰارَ : (توبه/ ١٠٩.) ●
هردو واژه در اصل از مادۀ «هور» به معنى «فروريختن و ويران شدن و شكست برداشتن» است. كلمۀ «هار» در اصل «هائر» بوده، پس از قلب به اين صورت درآمده است به معنى ريزنده و به شخص يا ساختمان سستى اطلاق مىشود كه در حال سقوط است و كلمۀ «انهار» مصدرش «انهيار» كه به معنى منهدم و خراب شدن است.
در آيه آمده است:
تشبيه فوق با نهايت روشنى و وضوح، بىثباتى و سستى كار منافقان و استحكام و بقاى
(●) أَ فَمَنْ أَسَّسَ بُنْيٰانَهُ عَلىٰ تَقْوىٰ مِنَ اَللّٰهِ وَ رِضْوٰانٍ خَيْرٌ أَمْ مَنْ أَسَّسَ بُنْيٰانَهُ عَلىٰ شَفٰا جُرُفٍ هٰارٍ فَانْهٰارَ بِهِ فِي نٰارِ جَهَنَّمَ... «آيا كسى كه شالوده آن (بنا و مسجد) را بر پرهيز از خدا و خشنودى او بنا كرده بهتر است، يا كسى كه اساس آن را بر كنار پرتگاه سستى بنا كرده كه ناگهان در آتش دوزخ فرومىريزد...؟» توبه/ ١٠٩.