شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٥٥٦ - نار (آل عمران/ ١٠٣ )
و به اين ترتيب همه انوار هستى از نور او مايه مىگيرد و به نور پاك او منتهى مىشود*
(ج ٤٧١/١٤ تا ٤٧٥.)
منير : (فرقان/ ٦١.) ○
اسم فاعل، از «انارة» (باب افعال) به معنى «نوردهنده و روشنىبخش» است.
آيۀ مورد بحث، اشاره به منزلگاههاى آسمانى خورشيد و ماه مىكند و مىگويد: «و در اين برجها چراغ روشن و ماه نوربخشى قرار داد»
امّا اينكه چرا (در آيه)، خورشيد را «سراج» ناميده و ماه را با صفت «منير» همراه كرده؟ ممكن است دليلش اين باشد كه سراج به معنى «چراغ» است كه نور از درون خودش سرچشمه مىگيرد و اين متناسب با وضع خورشيد است كه طبق تحقيقات مسلم علمى نورش از خود اوست برخلاف ماه كه نورش اكتسابى است يعنى از پرتو خورشيد است و به همين خاطر، آن را با «منير» توصيف كرده، يعنى «روشنىبخش» هرچند نورش از ديگرى گرفته شده باشد.
خداوند در آيۀ ٤٦ سورۀ احزاب، پيامبر اكرم (ص) را «سراج منير» (چراغى روشنىبخش) معرفى كرده است:
(*) دربارۀ فرق ميان «نور» و «ضياء» نگاه كنيد به شرح و تفسير لغات قرآن، ج ٦٨٣/٢، مادۀ (ض و أ).
(○) ... وَ جَعَلَ فِيهٰا سِرٰاجاً وَ قَمَراً مُنِيراً. «و در آن، چراغ روشن و ماه نوربخشى آفريد» فرقان/ ٦١.