شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ١٠٢ - ك١٦٤٨ افٍ (زمر/ ٣٦ )
○
ذكر اين جمله به صورت فعل ماضى با اينكه مربوط به آينده است، ظاهرا اشاره بر حتمى بودن اين حمايت است، يعنى بهطور مسلم ما شرّ آنها را از تو دفع خواهيم كرد و اين مسألهاى است حتمى و تمام شده.
البته بعضى از مفسران، حديثى نقل كردهاند كه شش گروه (يا كمتر) هركدام به نوعى پيامبر (ص) را به باد استهزاء مىگرفتند و هرگاه او به دعوت برمىخاست، با سخنان خود تلاش مىكردند كه مردم از اطراف وى متفرق شوند، ولى خداوند هريك از آنها را به بلايى مبتلا ساخت و آنچنان در خود فرورفتند كه پيامبر را فراموش كردند.
مرحوم الهى قمشهاى در ترجمه و تفسير اين آيه مىنويسد: اين استهزاءكنندگان مشرك چند نفر از اشراف قريش بودند و به نقل از مفسران افزوده است، آنها عبارتند از: وليد مغيره، عاص وائل، اسود مطّلب، اسود عبد يغوث و حارث غيث كه به دعاى پيامبر (ص) هر پنج بمردند. (ج ١٤١/١١.)
كٰافٍ : (زمر/ ٣٦.) ●
اسم فاعل به معنى «كافى، بس و بىنياز» است و خداوند از همهچيز بىنياز و براى هر چيز كفايتكننده است، چنانكه آيۀ مورد بحث مىفرمايد: «آيا خداوند براى (نجات و حفظ) بندهاش كافى نيست؟...»
خداوندى كه قدرتش برتر از همۀ قدرتهاست و از نيازها و مشكلات بندگانش بخوبى آگاه است و نسبت به آنها نهايت لطف و مرحمت را دارد، چگونه ممكن است بندگان باايمانش را در برابر طوفان حوادث و موج عداوت دشمنان تنها بگذارد؟ آرى، هنگامى كه خدا با ماست از غير او وحشتى نداريم و اگر از او بيگانه و جدا شويم همهچيز براى ما
(○) ترجمه از: الهى قمشهاى.
(●) أَ لَيْسَ اَللّٰهُ بِكٰافٍ عَبْدَهُ... زمر/ ٣٦.