شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٧٤٧ - وَهَبَ (ابراهيم/ ٣٩ )
و ه ب
وَهَبَ : (ابراهيم/ ٣٩.) ○
در اصل از مادۀ «هبة» به معنى «بخشيدن و عطا كردن» است، بدون هيچگونه چشمداشت به عوضى، چنانكه خداوند، «اسماعيل و اسحاق» را به حضرت ابراهيم (ع) با اينكه در سن پيرى بود به او عطا فرمود و دعاى او را مستجاب كرد، او نيز از اين موهبت، حمد و سپاس خداى را بهجاى آورد.
در آيۀ ٨٤ سورۀ انعام باز دربارۀ مواهبى كه خداوند به ابراهيم (ع) داده است، مىخوانيم:
منظور از «يعقوب» در آيۀ فوق، فرزند اسحاق است و اگر در اينجا اشاره به فرزند ديگر ابراهيم، «اسماعيل» نشده، شايد به خاطر آن است كه تولّد «اسحاق» از مادر عقيمى همچون «ساره» آن هم در سن پيرى، موضوع بسيار عجيب و موهبتى غيرمنتظره بوده است.
در آيۀ زير به دو كلمۀ «هب» و «وهّاب» برمىخوريم كه هردو از ريشۀ «هبة» به معنى «بخشيدن» گرفته شده، اوّلى فعل امر و دوم از اسماى حسناى الهى (صيغۀ مبالغه) يعنى بسيار بخشنده است. راسخان در علم مىگويند: «پروردگارا، دلهاى ما را - بعد از آنكه ما را هدايت كردى - (از راه حق) منحرف مگردان و از سوى خود رحمتى بر ما ببخش، زيرا تو بسيار بخشندهاى»
(○) اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ اَلَّذِي وَهَبَ لِي عَلَى اَلْكِبَرِ إِسْمٰاعِيلَ وَ إِسْحٰاقَ... «حمد خداى را كه در سن پيرى اسماعيل و اسحاق را به من بخشيد...» ابراهيم/ ٣٩.