شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٧٣٤ - والدين (اسراء/ ٢٣ )
امام صادق (ع) مىفرمايد: «اگر چيزى كمتر از «اف» وجود داشت خدا از آن نهى مىكرد و اين حدّاقل مخالفت و بىاحترامى نسبت به پدر و مادر است..١
با اينكه جهاد يكى از مهمترين برنامههاى اسلامى است، مادام كه جنبۀ وجوب عينى پيدا نكند، يعنى داوطلب به قدر كافى باشد، بودن در خدمت پدر و مادر از آن مهمتر است و اگر موجب ناراحتى آنها شود، جايز نيست.
در مورد ساير واجبات كفايى و همچنين مستحبات، مسأله همينگونه است و دربارۀ والدين، احاديث و روايات فراوان است كه شرح آنها موجب تطويل كلام مىشود، سخن خود را در اين زمينه با حديثى از امام كاظم (ع) پايان مىدهيم:
امام (ع) مىفرمايد: «كسى نزد پيامبر (ص) آمد و از حق پدر و فرزند سؤال كرد، فرمود: بايد او را با نام صدا نزند (بلكه بگويد پدرم) و جلوتر از او راه نرود و قبل از او ننشيند و كارى نكند كه مردم از پدرش بدگويى كنند» (نگويند خدا پدرت را نيامرزد كه چنين كردى)٢
وليد: (شعراء/ ١٨.) *
به معنى «كودك و نوزاد» است، چرا كه به زمان ولادت نزديك است. اين واژه تنها يك بار در قرآن به كار رفته، آن هم در گفتگوى فرعون با موسى، آنجا كه فرعون به موسى «گفت: آيا ما تو را در كودكى در ميان خود پرورش نداديم؟»
جمع وليد «ولدان» به معنى (كودكان و نوجوانان) است، چنانكه در توصيف نعمتهاى
(١) جامع السعادات، ج ٢٥٨/٢.
(٢) نور الثقلين، ج ١٤٩/٣.
(*) قٰالَ أَ لَمْ نُرَبِّكَ فِينٰا وَلِيداً... «(فرعون) گفت: آيا ما تو را در كودكى در ميان خود پرورش نداديم» شعراء / ١٨.