شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٧٠٠ - وقت (حجر/ ٣٨ )
وقت : (حجر/ ٣٨.)
به معنى هنگامى است كه براى انجام كارى تعيين شده است و معمولا بر زمان اطلاق مىشود، امّا گاهى به مكانى كه بايد كارى در آن انجام پذيرد، گفته مىشود، مانند «ميقات حج» يعنى مكانى كه هيچكس بدون احرام نمىتواند از آنجا بگذرد.
در آيات قرآن از جمله آيۀ مورد بحث، ابليس هنگامى كه خود را راندۀ درگاه خدا ديد و احساس كرد كه آفرينش انسان سبب بدبختى او شده، آتش كينه در دلش شعلهور گشت تا انتقام خويش را از فرزندان آدم بگيرد، لذا از پروردگار تقاضا كرد كه تا روز رستاخيز به او مهلت دهد، خداوند هم اين خواستۀ او را پذيرفت و فرمود: تو از مهلتيافتگانى، ولى نه تا روز مبعوث شدن خلايق در رستاخيز، چنانكه خواستهاى، بلكه «تا وقت و زمان معينى» ١
(*) إِلىٰ يَوْمِ اَلْوَقْتِ اَلْمَعْلُومِ. «تا روز و وقت معينى» حجر/ ٣٨.
(١) نور الثقلين، ج ١٣/٣، حديث ٤٥.