شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٦٩٩ - أُقِّتَتْ (مرسلات/ ١٢ )
و ق ب
وَقَبَ : (فلق/ ٣.) ●
بر وزن «شفق» از مادۀ «وقب» (بر وزن نقب) در اصل به معنى «حفره و گودال» است، سپس فعل آن به معنى «ورود در گودال» به كار رفته: وقب اللّيل «شب فرارسيد و تاريكى همه جا را گرفت»، يعنى تاريكى به تمام گوشهها و زوايا و پستيها وارد شد، بنابراين با توجه به آيۀ مورد بحث، گويى موجودات شرور و زيانآور از تاريكى شب استفاده كرده، با ايجاد حفرههاى زيانبار براى تحقق بخشيدن به مقاصد پليد خود اقدام مىكنند، يا اينكه اين تعبير اشاره به «نفوذ كردن» است. (ج ٤٦٠/٢٧.)
و ق ت
أُقِّتَتْ : (مرسلات/ ١٢.) ○
در اصل «وقتت» از مادۀ «وقت» بوده كه واو مضموم در آن تبديل به همزه شده و به معنى «توقيت وقت» براى رسولان پروردگار است:
اين نيز معلوم است كه وقت براى خود آنها تعيين نمىشود، بلكه براى عمل آنها يعنى شهادتشان تعيين مىشود و لذا گفتهاند كه آيه محذوفى دارد.
بههرحال اين تعبيرات قرآنى كه اشاره به صحنههاى رستاخيز دارد، نشاندهندۀ اين است كه نظامات آخرت با نظامات دنيا كاملا متفاوت است. (ج ٤٠١/٢٥.)
(●) وَ مِنْ شَرِّ غٰاسِقٍ إِذٰا وَقَبَ. «و (بگو پناه مىبرم) از شرّ هر موجود مزاحمى هنگامى كه وارد مىشود» فلق/ ٣.
(○) وَ إِذَا اَلرُّسُلُ أُقِّتَتْ. «و در آن هنگام (روز رستاخيز) كه براى پيامبران (به منظور اداى شهادت) تعيين وقت شود» مرسلات/ ١٢.