شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٥٤٩ - ن و ح
جمع «منيب»، «منيبين» به معنى «بازگشتكنندگان» است، چنانكه در آيۀ ٣٣ سورۀ روم مىخوانيم:
تكيه روى «منيبين اليه» با توجه به مفهومى كه براى «انابة» سابقا ذكر كرديم كه آن از مادّۀ «نوب» به معنى «بازگشت مكرر به چيزى» است، اشارۀ لطيفى به اين معنى مىباشد كه پايه و اساس در فطرت انسان توحيد و خداپرستى است و شرك امر عارضى است كه وقتى از آن قطع اميد مىكند خواهناخواه به سوى ايمان و توحيد بازمىگردد. (ج ١٧٥/٩، ج ٤١٩/١٦ و ٤٣٣.)
ن و ح
«نُوحٌ» : (نوح/ ٢٦.) *
(من اعلام القرآن) نخستين پيامبر اولو العزم است كه قرآن در آيات فراوانى از وى ياد كرده و روىهم رفته در ٢٩ سوره از قرآن دربارۀ اين پيامبر بزرگ، سخن گفته شده و نام او ٤٣ بار در قرآن آمده و قرآن مجيد قسمتهاى مختلفى از زندگى او را كه بيشتر مربوط به جنبههاى تعليم و تربيت و پندواندرز مىشود، دقيقا شرح داده است.
مورخان و مفسران نوشتهاند، اسم نوح (ع) «عبد الغفار» يا «عبد الملك» يا «عبد الاعلى» بوده و لقب «نوح» از اين نظر به او داده شده است كه ساليان دراز بر خويشتن يا بر قوم خود
(*) وَ قٰالَ نُوحٌ رَبِّ لاٰ تَذَرْ عَلَى اَلْأَرْضِ مِنَ اَلْكٰافِرِينَ دَيّٰاراً. «نوح گفت: پروردگارا! روى زمين احدى از كافران را زنده مگذار» نوح/ ٢٦.