شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٥٤٠ - ن م م
ن م م
نَمِيمٍ : (قلم/ ١١.) *
مصدر يا اسم، به معنى «سخنچينى كردن» است و جملۀ: مشّاء بنميم، به كسى گفته مىشود كه براى برهم زدن و افساد در ميان مردم و ايجاد خصومت و دشمنى رفتوآمد مىكند و «نميمة» در اصل، آواز كوتاه و آهسته از حركت چيزى و يا صداى گام نهادن به هنگام راه رفتن است**
بايد توجه داشت كه در آيه، اين هردو وصف: «همّاز» (بسيار عيبجو) و «مشّاء بنميم» به صورت صيغۀ مبالغه آمده كه از نهايت اصرار اينگونه افراد در كارهاى زشت حكايت مىكند. (ج ٣٨٥/٢٤.)
ن ه ج
منهاج: (مائده/ ٤٨.) ○
«نهج» و «منهاج» به راه روشن و آشكار گفته مىشود و در فارسى به صورت «نهج» (به
(*) هَمّٰازٍ مَشّٰاءٍ بِنَمِيمٍ. «كسى كه بسيار عيبجو و سخنچين است» قلم/ ١١.
(**) تبيين اللغات لتبيان الايات، ج ٦٢٥/٢.
(○) ... لِكُلٍّ جَعَلْنٰا مِنْكُمْ شِرْعَةً وَ مِنْهٰاجاً... «ما براى هركدام از شما (يهود و نصارى و مسلمانان) آيين و طريقۀ روشنى قرار داديم» مائده/ ٤٨.