شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٥٣١ - نُكُرٍ (قمر/ ٦ )
يا اينكه در آيۀ ٨٧ سورۀ كهف مىخوانيم:
از اين مادّه، مشتقات ديگرى در آيات مختلف قرآن آمده است كه به شرح آنها خواهيم پرداخت. (ج ٤٩٣/١٢ و ٥٢٨، ج ٢٥٥/٢٤.)
نُكُرٍ : (قمر/ ٦.) ○
بر وزن شتر، مفرد است و از مادّۀ «نكاره» به معنى «موضوع وحشتناك و ناشناخته» است و منظور از «شئ نكر» (مطلب ناشناخته) در آيۀ مورد بحث، يا حسابرسى دقيق الهى است كه تا آن روز براى كفار ناشناخته بوده و يا عذابهايى است ناشناخته كه هرگز باور نمىكردند و يا همۀ اينها، چرا كه قيامت در همۀ معيارهايش براى انسانها ناشناخته است.
(ج ٢٣/٢٣.)
نَكِيرِ : (حج/ ٤٤.) *
به معنى «انكار»، چون نذير به معنى: انذار و «نكير» مصدر يا اسم مصدر است به معنى «ناپسنديدن و نشناختن» است و در آيۀ مورد بحث اشاره به مجازات است، يعنى «ديدى چگونه من شديدا عملشان را انكار كردم و زشتى آن را نشان دادم»
نظير جملۀ فوق در انتهاى آيۀ ٤٥ سورۀ سبأ دربارۀ اقوام مشرك پيشين آمده، مىگويد:
(○) ... يَوْمَ يَدْعُ اَلدّٰاعِ إِلىٰ شَيْءٍ نُكُرٍ. «روزى را به ياد آور كه دعوتكنندۀ الهى مردم را به امر وحشتناكى دعوت مىكند (دعوت به حساب اعمال)» قمر/ ٦.
(*) ... فَكَيْفَ كٰانَ نَكِيرِ. «ديدى چگونه عمل آنها را انكار كردم؟» حج/ ٤٤.