شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٤٥ - ك د ر
در حديث بسيار پرمعنايى از امام على بن الحسين (ع) مىخوانيم كه مىفرمايد:
«راحت و آسايش در دنيا و براى اهل دنيا وجود ندارد، راحت و آسايش تنها در بهشت است و (به همين دليل) هركسى پيمانهاى از آن به دست مىآورد دو برابر آن حرص نصيب او مىشود و كسانى كه از دنيا بيشتر دارند فقيرترند، زيرا محتاج ديگران در حفظ اموال خويشند و به وسايل و ادوات زيادى براى حفظ آن نيازمندند، بنابراين در ثروت دنيا رفاه وجود ندارد».
سپس امام (ع) در ذيل اين حديث فرمود:
«هرگز دوستان خدا در دنيا به خاطر دنيا رنج و تعب نمىكشند، بلكه رنج و تعب آنها در دنيا براى آخرت است»١
ك د ر
اِنْكَدَرَتْ : (تكوير/ ٢.) *
از «انكدار» گرفته شده به معنى «سقوط كردن و پراكنده شدن» است و در اصل از ريشۀ «كدورت» به معنى «تيرگى و تاريكى» است و جمع ميان هردو معنى در آيۀ مورد بحث امكانپذير است، چرا كه در آستانۀ قيامت ستارگان هم فروغ و روشنايى خود را از دست مىدهند و هم پراكنده مىشوند و سقوط مىكنند و نظام جهان بالا درهم مىريزد، همانگونه كه در آيۀ ٢ سورۀ انفطار آمده:
(١) خصال صدوق، جلد ١، باب الدنيا و الاخرة، حديث ٩٥.
(*) وَ إِذَا اَلنُّجُومُ اِنْكَدَرَتْ. «و در آن هنگام كه ستارگان بىفروغ شوند» تكوير/ ٢.