شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٤١٢ - مُنْذِرٌ (رعد/ ٧ )
فرق ميان «انذار» و «هدايت» اين است كه انذار موجب مىشود تا گمراهان از بيراهه به راه آيند و در متن صراط مستقيم جاى گيرند، ولى هدايت براى اين است كه مردم را پس از آمدن به راه به پيش ببرد.
در حقيقت «منذر» همچون «علت محدثه» و ايجادكننده است و «هادى» به منزلۀ «علت مبقيه» و نگهدارنده و پيشبرنده.
گرچه پيامبر (ص) خود، هم منذر و هم هدايتكننده است، ولى گفتهاند كه منظور از هدايتكننده كسى است كه راه پيامبر (ص) را ادامه مىدهد و حافظ و نگهبان شريعت اوست، چنانكه از پيامبر (ص) روايت شده كه فرمود: «من منذرم و على هادى است».
جمع منذر «منذرين» است، چنانكه در آيۀ ٧٢ سورۀ صافات مىخوانيم:
درست است كه پيامبران در يك دست نامۀ انذار و در دست ديگر نامۀ بشارت داشتند، ولى چون ركن اعظم تبليغ آنها مخصوصا نسبت به اقوام گمراه و سركش همان انذار بود در اينجا تنها روى آن تكيه شده است.
در آيۀ بعد، از همين ماده، اسم مفعول به كار رفته است، آنجا كه در يك جملۀ كوتاه مىگويد:
در اينجا كلمۀ «منذرين» جمع «منذر» به صورت اسم مفعول به معنى «بيم دادهشدگان» آمده است. (ج ١٢٩/١٠ تا ١٣١، ج ٧٦/١٩.)