شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٤٠٩ - تُنْذِرَ (انعام/ ٩٢ )
نذر: (مرسلات/ ٦.) *
بر وزن عذر، مصدر است به معنى «انذار» كه به معنى «بيم دادن و آگاه كردن» است. در اين آيه به يكى از سوگندهاى پنجگانه خداوند (سوگند به آنها كه ذكر حق و دستورهاى او را به منظور اتمام حجت و انذار، به انبياء القا مىكنند) اشاره شده است كه حاصل همۀ سوگندها اين است كه آنچه دربارۀ قيامت وعده داده شده است به وقوع خواهد پيوست.
نَذِيرٌ : (هود/ ٢٥.) □
به معنى «بيمدهنده و ترساننده» از مادّۀ «انذار» (ترساندن) است.
موارد استعمال اين واژه، بيشتر براى پيامبران الهى است كه مردم را از عذاب الهى در برابر كجرويها و بيدادگريها و گناه و فساد بيم مىدادند.
تكيه روى مسألۀ «انذار»، با اينكه پيامبران هم بيمدهنده بودند و هم بشارتدهنده (
واژۀ «نذير» به اعتقاد بعضى صيغۀ مبالغه است در حالى كه «مبشّر» تنها اسم فاعل است. اين تفاوت تعبير ممكن است به خاطر اين باشد كه پيامبر (ص) در برابر گروهى
(*) فَالْمُلْقِيٰاتِ ذِكْراً عُذْراً أَوْ نُذْراً. «و سوگند به آنها كه آيات بيداركننده (الهى) را به (انبياء) القا مىكنند، براى اتمام حجت يا انذار» مرسلات/ ٥ و ٦.
(□) وَ لَقَدْ أَرْسَلْنٰا نُوحاً إِلىٰ قَوْمِهِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ. «ما نوح را به سوى قومش فرستاديم (به آنها گفت:) من براى شما بيمدهندهاى آشكارم» هود/ ٢٥.