شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٣٤٣ - م ن ن
مَمْنُوعَةٍ : (واقعه/ ٣٣.)
از مادّۀ «منع» به معنى «بازداشته شده» است و سخن از مواهب معنوى و مادى مقربان در بهشت است كه ضمن ساير نعمتها به ميوههاى فراوانى اشاره كرده كه نه قطع مىشود و نه هيچگاه ممنوع مىگردد
م ن ن
مَنَّ : (آل عمران/ ١٦٤.) *
واژۀ «منّة» به معنى «بخشيدن نعمت» است و اگر بخواهيم به ريشۀ اصلى لغت «منّة» بازگرديم مىبينيم كه راغب در كتاب مفردات مىگويد: اين كلمه در اصل از «منّ» به معنى سنگهايى است كه با آن وزن مىكنند و به همين دليل هر نعمت سنگين و گرانبهايى را «منّت» مىگويند كه اگر جنبۀ عملى داشته باشد يعنى كسى عملا نعمت بزرگى به ديگرى بدهد كاملا زيبا و ارزنده است و امّا اگر كسى كار كوچك خود را با سخن، بزرگ كند و به رخ افراد بكشد كارى است بسيار زشت، بنابراين منّتى كه نكوهيده است به معنى بزرگ شمردن
(●) وَ فٰاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ لاٰ مَقْطُوعَةٍ وَ لاٰ مَمْنُوعَةٍ. «و ميوههاى فراوانى كه هرگز قطع و ممنوع نمىشود» واقعه / ٣٢-٣٣.
(*) لَقَدْ مَنَّ اَللّٰهُ عَلَى اَلْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ... «خداوند بر مؤمنان منّت گذارد (نعمت بزرگى بخشيد) هنگامى كه در ميان آنها پيامبرى از جنس خودشان برانگيخت» آل عمران/ ١٦٤.