شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٢٠١ - تلاق (مؤمن/ ١٥ )
تلاق : (مؤمن/ ١٥.)
در اصل به معنى «رسيدن دو شخص يا دو چيز به يكديگر و ملاقات كردن» است.
خداوند، در اين آيه مردم را از «يوم التّلاق» (روز ملاقات) بيم مىدهد، روزى كه بندگان با پروردگارشان از طريق شهود باطنى ملاقات مىكنند، روزى كه گذشتگان و آيندگان همه با هم تلاقى دارند، روز ملاقات پيشوايان حق و باطل با پيروانشان، روز ديدار انسانها و فرشتگان، روز لقاى مستضعفان و مستكبران، روز ملاقات ظالم و مظلوم و بالاخره روز تلاقى انسان با اعمال و گفتار و كردارش و با دادگاه عدل خداوند.
آرى هدف همۀ كتب آسمانى و برنامههاى الهى اين است كه بندگان را از روز تلاقى بزرگ، بيم دهند. بنابراين «يوم التّلاق*
مُلاٰقِيكُمْ : (جمعه/ ٨.) ●
واژۀ «ملاقى» به معنى «ديداركننده» است و در آيۀ مورد بحث، منظور ديدار مرگ است كه چون شترى بر در هر خانه خوابيده است و فرار از آن ممكن نيست، چنانكه در آيه خطاب به پيامبر (ص) آمده است كه به يهود بگويد: اين مرگى را كه از آن فرار مىكنيد سرانجام با شما ملاقات خواهد كرد
در آيۀ ٢٠ سورۀ حاقه، آنجا كه انسان در روز محشر نامۀ اعمالش را به دست راست مىگيرد، مباهات مىكند، مىگويد:
(○) ... لِيُنْذِرَ يَوْمَ اَلتَّلاٰقِ. «... تا مردم را از روز ملاقات بيم دهد» مؤمن/ ١٥.
(*) تلاق: در اصل تلاقى و آن هم در اصل تلاقى بر وزن تفاعل بوده است.
(●) قُلْ إِنَّ اَلْمَوْتَ اَلَّذِي تَفِرُّونَ مِنْهُ فَإِنَّهُ مُلاٰقِيكُمْ... «بگو آن مرگى كه از آن فرار مىكنيد سرانجام با شما ملاقات خواهد كرد...» جمعه/ ٨.