شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ١٧٢ - ل ذ ذ
مِنْ لَدُنِّي
ل د ى
لَدَى : (يوسف/ ٢٥.) ●
اين واژه در معنى با واژۀ «لدن» (نزد) كه پيش از اين به آن اشاره شد نزديك و هممعنى و مرادف است و به اسم ظاهر و ضمير و ياء متكلم اضافه مىشود، چنانكه در آيۀ ٣٢ سورۀ يس مىخوانيم:
ل ذ ذ
تَلَذُّ : (زخرف/ ٧١.) *
از مادّۀ «لذاذ» به معنى «خوشطعم و گوارا بودن» است.
آيۀ مورد بحث يادآور دو نعمت از هفت نعمتى است كه در آيات قبل و بعد در خصوص بهشتيان به آنها اشاره شده است، يكى آنچه دل مىخواهد و ديگرى لذت چشم و اين جمله (خواست دل و لذت چشم) چه تعبير زيبا و جامعى است. در اين آيه، خواست دل از لذّت چشم جدا بيان شده است و اين جدايى، بسيار پرمعنى و بااهميّت است، آيا از قبيل ذكر
- اندازۀ سنگينى ذرّهاى ستم نمىكند و اگر كار نيكى باشد آن را مضاعف مىكند و از نزد خود پاداش عظيمى (در برابر آن) مىدهد» نساء/ ٤٠.
(●) ... وَ أَلْفَيٰا سَيِّدَهٰا لَدَى اَلْبٰابِ... «و در اين هنگام آقاى آن زن را دم در يافتند» يوسف/ ٢٥.
(*) ... وَ فِيهٰا مٰا تَشْتَهِيهِ اَلْأَنْفُسُ وَ تَلَذُّ اَلْأَعْيُنُ... «و در آن (بهشت) آنچه دل مىخواهد و چشم از آن لذّت مىبرد وجود دارد» زخرف/ ٧١.