شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ١٦٢ - ل ج ج
ل ج ج
لَجُّوا : (ملك/ ٢١.) *
در اصل از مادّۀ «لجاج» به معنى «سرسختى و پافشارى در انجام كارى» است و مجموعا چهار عامل است كه سبب بدبختى و گمراهى و ناكامى انسان مىشود و پرده بر گوش و چشم بصيرت انسان مىافكند و او را از درك حقايق بازمىدارد. اين صفات مذموم عبارتند از:
غرور، لجاجت، سركشى (عتوّ) و فاصله گرفتن از حق (نفور).
در آيۀ ٧٥ سورۀ مؤمنون نيز مىخوانيم
لُجَّةً : (نمل/ ٤٤.) ○
بر وزن «حجّة» در اصل از مادّۀ «لجاج» به معنى «سرسختى در انجام كارى» است، سپس به رفتوآمد صدا در گلو، لجة (بر وزن ضجّه) اطلاق شده است و امواج متراكم دريا كه در حال رفتوآمد هستند نيز لجة (بر وزن جبّه) ناميده شدهاند (آب بسيار كه صداى امواج آن درهم پيچد) و در آيۀ مورد بحث اشاره به آب متراكم و متلاطم است.
آيۀ مورد بحث صحنۀ ديگرى از ماجراى سليمان (ع) و ملكۀ سبا را بازگو مىكند و آن ماجراى داخل شدن ملكۀ سبا در قصر مخصوص سليمان است. سليمان دستور داده بود، صحن يكى از قصرها را از بلور بسازند و در زير آن، آب جارى قرار دهند. هنگامى كه ملكۀ سبا به آنجا رسيد «به او گفته شد داخل حياط قصر شو، ملكه چون آن صحنه را ديد گمان
(*) ... بَلْ لَجُّوا فِي عُتُوٍّ وَ نُفُورٍ. «... بلكه آنها در سركشى و فرار از حقيقت لجاجت مىورزند» ملك/ ٢١.
(○) قِيلَ لَهَا اُدْخُلِي اَلصَّرْحَ فَلَمّٰا رَأَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً... «به او (به ملكه سبا) گفته شد داخل حياط قصر (سليمان) شو، امّا هنگامى كه نظر به آن افكند گمان كرد نهر آبى است...» نمل/ ٤٤.