ذكر كلمۀ«زينت»بعد از«حياة دنيا»در آيۀ مورد بحث براى اين است كه دنياپرستى و زرق و برق دنيا را محكوم مى‌كند،نه بهره گيرى معتدل و حساب شده از مواهب اين جهان.

در آيۀ ٣١ سورۀ اعراف مى‌خوانيم:

...خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ...«(اى فرزندان آدم)زينت خود را به هنگام رفتن به مسجد با خود برداريد...».اين جمله مى‌تواند هم اشاره به«زينتهاى جسمانى»باشد كه شامل پوشيدن لباسهاى مرتب و پاك و تميز و شانه زدن موها و به كار بردن عطر و مانند آن مى‌شود و هم شامل «زينتهاى معنوى»،يعنى صفات انسانى و ملكات اخلاقى و پاكى نيّت و اخلاص.

گرچه حكم مذكور مربوط به تمام فرزندان آدم در هر زمان است،ولى ضمنا نكوهشى است از عمل زشت جمعى از اعراب در زمان جاهليت كه به هنگام آمدن به مسجد الحرام و طواف خانۀ خدا كاملا عريان و برهنه مى‌شدند و هم اندرزى است به آنها كه به هنگام نماز و يا رفتن به مساجد،لباسهاى كثيف و مندرس و يا لباسهاى مخصوص منزل را بر تن مى‌كنند و در مراسم عبادت خدا به همان هيئت حضور مى‌يابند،در حالى كه طبق آيۀ فوق و رواياتى كه در اين زمينه وارد شده است،دستور داريم بهترين لباسهاى خود را به هنگام شركت در مساجد بپوشيم.

(ج ١٤٧/٦-١٤٨،ج ٤٨/٩-٤٩.)

زينت و تجمّل از نظر اسلام

در مورد استفاده از انواع زينتها،اسلام مانند تمام موارد،حد اعتدال را انتخاب كرده است، نه مانند بعضى كه مى‌پندارند استفاده از زينتها و تجملات هرچند به صورت معتدل بوده باشد، مخالف زهد و پارسايى است و نه مانند تجمل‌پرستانى كه غرق در زينت و تجمل مى‌شوند و تن به هرگونه عمل نادرستى براى رسيدن به هدف نامقدس مى‌دهند.

و اگر ساختمان روح و جسم انسان را در نظر بگيريم مى‌بينيم كه تعليمات اسلام در اين زمينه درست هماهنگ ويژگيهاى روح انسان و ساختمان جسم اوست.

توضيح اين كه:به گواهى روان شناسان،حسّ زيبايى يكى از چهار بعد روح انسانى است كه به‌ضميمۀ حسّ نيكى و حسّ دانايى و حسّ مذهبى،ابعاد اصلى روان آدمى را تشكيل مى‌دهند و معتقدند تمام زيباييهاى ادبى،شعرى،صنايع ظريفه و هنر به معنى واقعى همه مولود اين حسّ است،با وجود اين چگونه ممكن است،يك قانون صحيح،اين حسّ اصيل را در روح انسان خفه كند و عواقب سوء عدم اشباع صحيح آن را ناديده بگيرد.