لذا در اسلام استفاده كردن از زيباييهاى طبيعت،لباسهاى زيبا و متناسب،به كار بردن انواع عطرها و امثال آن،نه تنها مجاز شمرده شده،بلكه به آن توصيه و سفارش شده است و روايات زيادى در اين زمينه از پيشوايان مذهبى در كتب معتبر نقل شده است.

به عنوان نمونه در تاريخ زندگى امام حسن مجتبى(ع)مى‌خوانيم هنگامى كه به نماز برمى‌خاست بهترين لباس خود را مى‌پوشيد،سؤال كردند چرا بهترين لباس خود را مى‌پوشيد؟ فرمود:انّ اللّه جميل و يحبّ الجمال،فاتجمّل لربّى و هو يقول:«خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ».

«خداوند زيباست و زيبايى را دوست دارد و به‌همين‌جهت،من براى(راز و نياز با) پروردگارم لباس زيبا مى‌پوشم و هم او دستور داده است كه زينت خود را به هنگام رفتن به مسجد برگيريد»[١].

در حديث ديگرى مى‌خوانيم كه يكى از زاهدان ريايى به نام«عباد بن كثير»با«امام صادق»(ع)روبرو شد،در حالى كه امام(ع)لباس نسبتا زيبايى بر تن داشت،به امام گفت:تو از خاندان نبوّتى،و پدرت على(ع)لباس بسيار ساده مى‌پوشيد،چرا چنين لباس جالبى بر تن تو است؟آيا بهتر نبود كه لباسى كم‌اهميت از اين مى‌پوشيدى؟امام فرمود:واى بر تو اى عباد!...مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللّٰهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبٰادِهِ وَ الطَّيِّبٰاتِ مِنَ الرِّزْقِ...[*]

«چه كسى حرام كرده است زينتهايى را كه خداوند براى بندگانش آفريده و روزيهاى پاكيزه را؟[٢]»و روايات ديگر.

اين تعبير كه خداوند زيباست و زيبايى را دوست دارد و يا تعبير به اين كه خداوند زيباييها را آفريده،همگى اشاره به اين حقيقت است كه اگر استفاده از هرگونه زيبايى ممنوع بود.خداوند هرگز اينها را نمى‌آفريد،آفرينش زيباييها در جهان هستى خود دليل بر اين است كه خالق زيباييها،آن را دوست دارد.

ولى آنچه مسلم است مردم نبايد راه افراط بپويند و از روش موزون و معتدل تجاوز كنند، زيرا بيش از بيست مورد در قرآن مجيد به مسئله اسراف اشاره شده و آن را نكوهش كرده است، مخصوصا در جوامعى كه افراد محروم و بينوا وجود داشته باشد،حتى از زينتهاى معتدل نيز نهى مى‌كند و لذا مى‌بينيم در بعضى از روايات هنگامى كه از بعضى امامان(ع)سؤال مى‌كردند چرا

[١]وسائل،جلد سوم،ابواب احكام الملابس.

[*] اعراف٣٢/.

[٢] مأخذ پيشين،همان جلد و همان باب.