است و به همين دليل تحت هر شرايطى اقدام به اين كار مى‌كنند،روشن است كه انفاق در حال وسعت به تنهايى نشانۀ نفوذ كامل صفت عالى سخاوت در اعماق روح انسان نيست،امّا آنها كه در همه حال اقدام به كمك و بخشش مى‌كنند نشان مى‌دهند كه اين صفت در آنها ريشه‌دار است.

ممكن است گفته شود انسان در حال تنگدستى چگونه مى‌تواند انفاق كند؟ پاسخ اين سؤال روشن است،زيرا اولا افراد تنگدست نيز به مقدار توانايى مى‌توانند در راه كمك به ديگران انفاق كنند و ثانيا انفاق منحصر به مال و ثروت نيست بلكه هرگونه موهبت خدادادى را شامل مى‌شود خواه مال و ثروت باشد يا علم و دانش يا مواهب ديگر،و به اين ترتيب خداوند مى‌خواهد روح گذشت و فداكارى و سخاوت را،حتى در نفوس مستمندان جاى دهد تا از رذايل اخلاقى فراوانى كه از«بخل»سرچشمه مى‌گيرد بر كنار بمانند.

آنها كه انفاقهاى كوچك را در راه خدا ناچيز مى‌انگارند براى اين است كه هريك از آنها را جداگانه مورد مطالعه قرار مى‌دهند وگرنه اگر همين كمكهاى جزئى را در كنار هم قرار دهيم و مثلا اهل يك مملكت اعم از فقير و غنى هركدام مبلغ ناچيزى براى كمك به بندگان خدا انفاق كنند و براى پيشبرد اهداف اجتماعى مصرف كنند كارهاى بزرگى به‌وسيلۀ آن مى‌توانند انجام دهند،علاوه بر اين اثر معنوى و اخلاقى انفاق بستگى به حجم انفاق و زيادى آن ندارد و در هر حال عايد انفاق‌كننده مى‌شود.(ج ٩٦/٣-٩٧.)

سُرُر:(طور٢٠/.)[*]

جمع«سرير»و از«سرور»گرفته شده(سرر و سرور از يك ماده است)واژۀ«سرر»در اصل به تختهايى گفته مى‌شود كه براى مجالس انس و سرور ترتيب مى‌دهند و برآن تكيه مى‌كنند و از لذت انس با دوستان و مؤمنان ديگر بهرۀ فراوان مى‌گيرند كه اين لذتى است معنوى ما فوق بسيارى از لذتها،گاهى به معنى وسيع‌ترى نيز اطلاق شده است تا آنجا كه به«تابوت ميت»، «سرير»گفته مى‌شود شايد به اين اميد كه مركب سرورى براى او به‌سوى آمرزش الهى و بهشت جاويدانش باشد.

در آيۀ ١٣ سورۀ غاشيه مى‌خوانيم:فِيهٰا سُرُرٌ مَرْفُوعَةٌ«در بهشت تختهاى زيباى بلند است» بلند بودن اين تختها به خاطر آن است كه بهشتيان بر تمام مناظر و صحنه‌هاى اطراف خود

[*]مُتَّكِئِينَ عَلىٰ سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍ...«اين در حالى است كه(بهشتيان)بر تختهاى صف‌كشيده در كنار هم تكيه مى‌كنند...»طور٢٠/.