بايد داراى مكان و جهت و ماده باشد،در حالى كه او برتر از همۀ اينهاست.او وجودى است نامحدود و به همين دليل بالاتر از جهان ماده است،زيرا در جهان ماده همه چيز محدود است.

در بسيارى از آيات قرآن از جمله آياتى كه در مورد بنى اسرائيل و تقاضاى رؤيت خداوند سخن مى‌گويد با صراحت كامل،نفى امكان رؤيت از خداوند شده است.

عجيب اين است كه بسيارى از محققان معاصر و به اصطلاح روشنفكران آنها نيز معتقدند كه خداوند اگر در اين جهان ديده نشود در عالم قيامت ديده مى‌شود!و به اين موضوع تمايل نشان مى‌دهند و حتى گاهى سرسختانه روى آن ايستادگى مى‌كنند! در حالى كه بطلان اين عقيده به حدّى روشن است كه نياز به بحث ندارد،زيرا در دنيا و آخرت(با توجه به معاد جسمانى)هيچ تفاوتى در اين مسئله نخواهد داشت،آيا خداوند كه وجودى ما فوق ماده است در قيامت تبديل به يك وجود مادى مى‌شود و از آن مقام نامحدودى به محدودى خواهد گراييد،آيا او در آن روز تبديل به جسم و يا عوارض جسم مى‌شود؟و آيا دلايل عقلى بر عدم امكان رؤيت خدا هيچ‌گونه تفاوتى ميان دنيا و آخرت مى‌گذارد؟با اين كه داورى عقل در اين زمينه تغييرناپذير است.

و اين عذر كه بعضى از آنها براى خود آورده‌اند كه ممكن است در جهان ديگر انسان درك و ديد ديگرى پيدا كند،عذرى است كاملاً غير موجه،زيرا اگر منظور از اين درك و ديد،درك و ديد فكرى و عقلانى است كه در اين جهان نيز وجود دارد و ما با چشم دل و نيروى عقل،جمال خدا را مشاهده مى‌كنيم و اگر منظور،چيزى است كه با آن جسم را مى‌توان ديد،چنين چيزى در مورد خداوند محال است خواه در اين دنيا باشد،خواه در جهانى ديگر،بنا بر اين گفتار مزبور كه انسان در اين جهان خدا را نمى‌بيند ولى مؤمنان در قيامت خدا را مى‌بينند،يك سخن غير منطقى و غير قابل قبول است.

تنها چيزى كه سبب شده آنها غالباً از اين عقيده دفاع كنند استناد جستن به پاره‌اى از احاديث است كه در بعضى از كتب دربارۀ امكان رؤيت خداوند در قيامت آمده است،ولى آيا بهتر اين نيست كه باطل بودن اين موضوع را به حكم عقل دليل بر مجهول بودن آن روايات و بى‌اعتبار بودن كتابهايى كه اين گونه روايات در آنها آمده است،بدانيم مگر اين كه اين روايات را به معنى مشاهدۀ با چشم دل تفسير كنيم.آيا صحيح است از حكم خرد و عقل به خاطر چنين احاديثى وداع كنيم و اگر در بعضى از آيات قرآن تعبيراتى وجود دارد كه در ابتداى نظر مسئله رؤيت خداوند را مى‌رساند،مانند: