شرح و تفسیر لغات قرآن بر اساس تفسیر نمونه - شریعتمداری، جعفر - الصفحة ٤٩٨ - شُعراء (شعراء٢٢٤/ )
بخشيدن به جهان انسانى.
شعراء غالبا طالب عيش و نوشند و در بند زلف و خال يار(مخصوصا شاعرانى كه در آن عصر و در محيط حجاز مىزيستند،چنان كه از نمونۀ اشعارشان پيداست).به همين دليل«شعرا كسانى هستند كه گمراهان از آنها پيروى مىكنند»[*](ج ٣٥٧/١٣،ج ٣٧٧/١٥.)
شُعراء:(شعراء٢٢٤/.)[**]
جمع«شاعر»به معنى« چكامهسرايان»است و از«شعور»گرفته شده،بعضى گفتهاند كه «شعور»به آن قبيل ادراك گفته مىشود كه از راه حسّ صورت بگيرد و لطيف هم باشد و آن از «شعر»به معناى موى مأخوذ است[***].آيۀ مورد بحث مىفرمايد:«(پيامبر شاعر نيست)شعراء كسانى هستند كه گمراهان از آنان پيروى مىكنند».
يكى از تهمتهاى رايج كه به پيامبر اسلام(ص)مىبستند،شعر و شاعرى بود و آيۀ مورد بحث پاسخى بود به چنين اتهامى.
آنها بخوبى مىدانستند كه قرآن كمترين شباهت به شعر ندارد،نه از نظر ظاهر يعنى نظم و وزن و قافيه شعرى،و نه از نظر محتوا،تشبيهات و تخيلات و تغزلات شاعرانه.
ولى آنها چون جاذبۀ فوقالعاده قرآن را در افكار مردم مىديدند و آهنگ دلنشين آن را در درون جان خويش احساس مىكردند براى پرده افكندن بر اين نور الهى گاه آن را سحر مىناميدند،چرا كه نفوذ مرموز در افكار داشت و گاه شعر مىخواندند،چرا كه دلها را تكان مىداد و به همراه خود مىبرد.
شعر و شاعرى در اسلام بدون شك ذوق شعر و هنر شاعرى مانند همۀ سرمايههاى وجودى انسان در صورتى ارزشمند است كه در يك مسير صحيح به كار افتد و از آن بهره گيرى مثبت و سازنده شود،اما اگر به عنوان يك وسيلۀ مخرب براى ويران كردن بنيان اعتقاد و اخلاق جامعه و تشويق به فساد و بىبندوبارى مورد استفاده واقع شود و يا انسانها را به پوچى و بيهودگى و خيالپرورى سوق
[*]شعراء٢٢٤/.
[**]وَ الشُّعَرٰاءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغٰاوُونَ.شعراء٢٢٤/.
[***] تبيين اللغات لتبيان الآيات،ج ٦٠٢/١.