در اين آيه اشارۀ كوتاه و مختصرى به حضرت مسيح(ع)و همچنين مادرش مريم شده است و تعبير به«ابن مريم»(در اين آيه)به جاى عيسى،براى توجه دادن به اين حقيقت است كه او تنها از مادر و بدون دخالت پدرى به فرمان پروردگار متولد شد و اين تولد خود از آيات بزرگ قدرت پروردگار بود و از آنجا كه اين تولد استثنائى رابطه‌اى با عيسى و رابطه‌اى با مادرش مريم دارد هر دو را به عنوان يك آيه و نشانه مى‌شمرد،چرا كه اين دو(تولد فرزندى بدون دخالت پدر و همچنين باردار شدن مادرى بدون تماس با مرد)در واقع يك حقيقت بودند با دو نسبت متفاوت.

سپس به بخشى از نعمتها و مواهب بزرگى كه به اين مادر و فرزند عطا فرموده اشاره مى‌كند و مى‌گويد:

«ما آنها را در سرزمين بلندى كه داراى آرامش و امنيت و آب جارى بود جاى داديم» به هر حال اين جمله اشارۀ سربسته‌اى است به محل امن‌وامان و پربركتى كه خداوند در اختيار اين مادر و فرزند قرار داد تا از شرّ دشمنان در امان باشند و با آسودگى خاطر به انجام وظايف خويش بپردازند.

اما اين كه اين محل كدام نقطه بوده است؟در ميان مفسران گفتگو بسيار است.

بعضى آن را ناصره(از شهرهاى شامات)زادگاه حضرت عيسى(ع)مى‌دانند،چرا كه به هنگام تولدش گروهى از دشمنان كه خبر تولد او و آيندۀ وى را اجمالا دريافته بودند در صدد نابوديش بر آمدند،اما خدا او را در آن محل امن‌وامان و پرنعمتى حفظ كرد.

بعضى ديگر اشاره به سرزمين مصر كرده‌اند،چرا كه عيسى و مادرش مريم مدتى از عمر خود را براى نجات از چنگال دشمنان در آن سرزمين گذراندند و به آنجا پناه بردند.

بعضى ديگر آن را به سرزمين«دمشق»و بعضى به سرزمين«رملة»(يكى از شهرهاى شمال شرقى بيت المقدس)تفسير كرده‌اند،چرا كه مسيح و مادرش در هريك از اين مناطق، قسمتى از عمر خود را گذراندند.

اين احتمال نيز وجود دارد كه جملۀ فوق اشاره به محل تولد مسيح(ع)در بيابان بيت المقدس باشد،جايى كه خداوند آن را محل امنى براى اين مادر و فرزند قرار داد و آب گوارا در آن جارى ساخت و از درخت خشكيدۀ خرما به او روزى مرحمت كرد.

در هر صورت آيه دليلى است بر حمايت مستمر و دائم خداوند نسبت به رسولان خود و كسانى كه از آنها حمايت مى‌كردند...(ج ٢٥١/١٤ تا ٢٥٣.)