آيۀ مورد بحث به دنبال كارشكنيهاى مشركان و بت‌پرستان و نسبتهاى نارواى آنان به پيامبر اسلام(ص)به منظور دلدارى آن حضرت و مؤمنان اندك آن روز مطرح شده و از داود سخن گفته است،داودى كه خداوند آن‌همه قدرت به او داد و حتى كوهها و پرندگان را مسخر او ساخت تا نشان دهد هنگامى كه لطف او شامل حال كسى باشد كارى از انبوه دشمنان ساخته نيست.

نيروى جسمانى داود در حدّى بود كه در ميدان جنگ بنى اسرائيل با جالوت جبار ستمگر با يك ضربۀ نيرومند به‌وسيلۀ سنگى كه از فلاخن رها كرد جالوت را از پاى در آورد.

از نظر قدرت سياسى،حكومتى نيرومند داشت كه با قدرت تمام در برابر دشمنان مى‌ايستاد،حتى گفته‌اند در اطراف محراب عبادت او هزاران نفر شب تا صبح به حال آماده‌باش بودند! و از نظر قدرت معنوى و اخلاقى و نيروى عبادت چنان بود كه بسيارى از شب را بيدار بود و به عبادت پروردگار مشغول،خلاصه اين كه داود مردى بود نيرومند در جنگها،در عبادت،در علم و دانش و در حكومت،و هم صاحب نعمت فراوان و او نيز از كوچك‌ترين غفلت و ترك اولى به‌سوى پروردگارش توبه مى‌كرد.

همۀ پرندگان و كوهها مطيع فرمان داود،و همصدا با او بودند و امتياز داود اين بود كه به هنگام بلند كردن صدا و سر دادن نغمۀ تسبيح،آنچه در كمون و درون اين موجودات بود آشكار مى‌گشت و زمزمۀ درونى به نغمۀ بيرونى تبديل مى‌شد همان گونه كه در مورد تسبيح«سنگريزه» در دست پيامبر(ص)نيز در روايات آمده است.

در روايتى از امام صادق(ع)مى‌خوانيم:

«داود به‌سوى دشت و بيابان خارج شد و هنگامى كه زبور را تلاوت مى‌كرد هيچ كوه و سنگ و پرنده‌اى نبود مگر اين كه با او همصدا مى‌شد»[١].

در آيۀ ١٠ سورۀ سبأ مى‌خوانيم كه خداوند آهن را در دست او نرم و ملايم ساخت(وَ أَلَنّٰا لَهُ الْحَدِيدَ).

ممكن است گفته شود خداوند به صورت اعجاز مانندى روش نرم كردن آهن را به او تعليم داد،آن‌چنان كه بتواند از آن مفتولهاى نازك و محكمى براى بافتن زره بسازد،و يا گفته شود كه

[١]كمال الدين صدوق،به نقل از الميزان،ج ٣٩٠/١٦.