ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٣٨٤ - باب سى و پنجم در فراست

حلال پيش او بردندى‌[١] دست [من‌] بدان رسيدى [و بخوردى و چون شبهتى اندر آن بودى دست وى بدان نرسيدى و نگرفتى‌[٢]].

ابراهيم [خوّاص‌] گفت‌[٣] اندر باديه شدم، مرا رنج بسيار[٤] رسيد، چون بمكّه رسيدم عجبى‌[٥] بمن اندر آمد، پيرزنى مرا آواز داد كه‌[٦] يا ابراهيم من با تو بهم بودم اندر[٧] باديه [و با تو] هيچ نگفتم تا سرّ تو مشغول نگردد، اين وسواس از سرّ خويش بيرون گذار[٨].

حكايت كنند كه فرغانى هر سال حج كردى‌[٩] و بنشابور بگذشتى‌[١٠] و بپيش ابو عثمان نرفتى‌[١١]، يكبار نزديك ابو عثمان [حيرى‌[١٢]] شد سلام كرد و جواب [وى‌[١٣] باز] نداد [گفت‌[١٤]] با خويشتن گفتم‌[١٥] مسلمانى نزديك او شود[١٦] و سلام كند و جواب سلام او ندهد[١٧]، ابو عثمان گفت حجّ چنين كنند، مادر بگذارند و ويرا خشنو ناكرده‌[١٨]، گفت باز فرغانه آمدم و مى‌بودم نزديك مادر تا آنگاه‌

[١] - مب: هر كى طعام حلال بنزديك من آوردندى.

[٢] - مب: ندارد.

[٣] - مب: گويد.

[٤] - مب: شدتى.

[٥] - مب: چيزى از عجب. بمتن عربى نزديك‌تر است.

[٦] - مب: گفت.

[٧] - مب: درين.

[٨]- مب: از خويشتن بيرون بر.

[٩] - مب: هر سالى بحج شدى.

[١٠] - مب: گذر كردى.

[١١] - مب: و هرگز پيش شيخ بو عثمن حيرى نشدى.

[١٢] - مب: ندارد.

[١٣] - مب: ندارد.

[١٤] - مب: ندارد.

[١٥] - مب: با خويش گفت. اصل: مطابق متن عربى است.

[١٦] - مب: پيش وى آيد.

[١٧]- مب: باز ندهد.

[١٨] - مب: چنين كسى بحج شود و مادر را بگذارد از وى ناخشنود.