ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٧٧ - باب پنجاهم در شوق

بنده گريخته را باز درگاه من آرى نام تو اندر لوح محفوظ از جمله اسپهسلاران‌[١] اثبات كنم.

گويند كه پيرزنى را يكى از خويشان از سفر بازآمد[٢] و قوم خانه همه‌[٣] شادى ميكردند و [آن‌] پيرزن ميگريست او را گفتند چرا مى‌گريى گفت بازآمدن اين جوان [باز خانه‌[٤]] مرا ياد داده است ببازگشتن بخداى تعالى‌[٥].

ابن عطا را از شوق پرسيدند گفت سوختن دل و جگر[٦] بود و زبانه زدن آتش درو[٧] و پاره [پاره‌[٨]] شدن جگر [بود[٩]].

پرسيده‌اند[١٠] كه شوق برتر، يا محبّت گفت محبّت زيرا كه شوق از وى خيزد.

بعضى گفته‌اند شوق آتشى بود كه از جگر بدر آيد، از فرقت ظاهر شود[١١] [چون ديدار حاصل شد بنشيند و چون غالب بر اسرار، مشاهدت محبوب بود شوق را آنجا راه نبود[١٢]].

كسى را گفتند بديدار او مشتاق هستى‌[١٣] گفت [نه‌[١٤]] شوق بكسى بود كه غايب بود، وى [هميشه‌] حاضر است.

از استاد ابو على شنيدم [رحمه اللّه‌] اندر تفسير اين آية[١٥] و عجلت‌

[١] - مب: در جمله مجتهدان. متن عربى: اثبتك فى اللوح المحفوظ جهبذا.

[٢] - مب: پيرزنى بود يكى از خويشان او از سفر بازآمده بود.

[٣] - مب: قوم وى.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - مب: مرا ياد داد آن روز كى ما بنزديك خداى شويم.

[٦] - مب: احشا.

[٧] - مب: در دل.

[٨] - مب: ندارد.

[٩] - مب: ندارد.

[١٠]- مب: ويرا پرسيدند.

[١١] - مب: كسى را پرسيدند از شوق گفت لهبى بود كه ميان احشا پديد آيد.

[١٢] - مب: ندارد.

[١٣] - مب: يكى را ازيشان پرسيدند گفتند هيچ مشتاق باشى بديدار دوست.

[١٤] - مب: ندارد.

[١٥] - مب: كى گفت در معنى اين آيت.