ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٣٣٧ - باب بيست و پنجم در رضا

عيبهاى تو كه بر مردمان بود «١» فراموش كردم، و موضعها كه اندر زمين گناه كردى آن بقعه را فراموش گردانيدم‌ «٢» و زلّتهاى تو از امّ الكتاب محو كردم و روز قيامت اندر شمار، با تو استقصا نكنم.

گويند مردى از بيرون مسجد نماز ميكرد [او را] گفتند چرا در مسجد نماز نكنى‌ «٣» گفت شرم دارم كه در خانه او شوم و در وى عاصى شده‌ام.

از علامتى شرمگنى‌ «٤» آنست كه ويرا جايى نبينند كه از آن ويرا «٥» شرم بايد داشت.

كسى ديگر مى‌گويد شبى بيرون شديم و ميرفتيم مردى ديديم‌ «٦» خفته [در بيشه‌ «٧»] و اسبى آنجا چرا ميكرد ويرا فرا جنبانيدم گفتم نترسى در چنين جاى مخوف از ددگان، سر برداشت و گفت من شرم دارم كه از غير او ترسم، سر بازنهاد «٨» و بخفت.

خداوند تعالى وحى فرستاد بعيسى ٧ كه خويشتن را پند ده اگر پند پذيرفتى و الّا «٩» شرم دار از من كه مردمانرا «١٠» پند دهى.

و گفته‌اند حيا بر وجوه است حياى جنايت است چون حياى آدم ٧‌

______________________________

(١)- مب: عيبهاء تو بر دل مردمان.

(٢)- مب: و جايگهها كى بر وى گناه كردى فراموش كردم.

(٣)- مب: نروى.

(٤)- مب: مستحيى.

(٥)- مب: كى از وى.

(٦)- مب: شبى بيرون شدم مردى را ديدم خفته.

(٧)- مب: ندارد.

(٨)- مب: با جاى نهاد.

(٩)- مب: اگر بپذيرى و اگر نه.

(١٠)- مب: كسى را.