ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٨٦ - باب پنجاه و يكم در نگاه داشت دل مشايخ و بگذاشتن خلاف ايشان

بازآمدم دور قرآن‌[١] برگرفته بود و مجلس قول بنهاده‌[٢] مرا از آن چيزى بدل اندر آمد[٣] با خويشتن گفتم مجلس ختم‌[٤] قرآن بمجلس قول بدل كردن چون بود[٥] روزى مرا گفت يا با عبد الرحمن مردمان مرا چه [مى‌[٦]] گويند گفتم ميگويند مجلس قرآن بمجلس قول بدل كرد [ه است‌] گفت هركه استاد خويش را گويد چرا، فلاح از وى برخيزد[٧].

و اين حكايت معروفست كه جنيد گويد كه اندر نزديك سرى شدم روزى‌[٨] مرا شغلى فرمود برفتم و آن شغل بكردم‌[٩] چون باز نزديك او آمدم رقعه بمن‌[١٠] داد گفت اين بدانست‌[١١] كه حاجت من [زود[١٢]] روا كردى، اندر آن رقعه‌[١٣] نبشته بود [كه از يكى شنيدم‌[١٤]] كه حدا همى‌كرد اندر باديه‌[١٥] و اين شعر ميگفت:

[١] - اصل: آن.

[٢] - متن عربى، نسخه بغداد: و عقد لابن القعابى فى ذلك الوقت مجلس القول. و در همان وقت براى ابن القعابى مجلس آوازخوانى بنياد كرده بود. چاپ مصر، شرح زكريا:

لابى الفغانى.

[٣] - مب: مرا چيزى از آن در دل آمد.

[٤] - مب: دور.

[٥] - مب: بدل كرد اين چون باشد.

[٦] - مب: ندارد.

[٧] - مب: فلاح نكند.

[٨]- مب: روزى نزديك سرى سقطى شدم.

[٩] - اصل: بشدم و قضاى حاجت بكردم.

[١٠] - مب: فرا من.

[١١] - مب: بجاى آنست.

[١٢] - مب: ندارد.

[١٣] - مب: برخواندم در وى.

[١٤] - مب: ندارد.

[١٥] - مب: حاديى در باديه حدا مى‌كرد.