ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٢٣ - باب اول در بيان اعتقاد اين طايفه در مسائل اصول

چيزست و جدا باز توانى كردن بعلامتى از اشكال، و ديدار او از مقابله نه و بر مقابله نه.

و فعل او بمشاورة نه، او را نامهاى نيكوست و صفاتهاى بزرگ و آنچه خواهد كند آنرا كه خواهد خوار كند بحكم خويش، و اندر پادشاهى او هيچ‌چيز نرود الّا بمراد او و هيچيز نبود اندر ملكش مگر بقضاء او و هرچه دانست كى بودن از بودنيها خواست كى بود و آنچه دانست كه نبود از آنچه بودنش جائز بود خواست كى نبود، آفريدگار كسب بندگانست اندر خير و شر، پديد آورنده آنچه هست اندر عالم از اعيان و آثار، اندك و بسيار او و فرستنده رسولان بامتان نه از آنك بر وى واجب بود و عبادة فرماينده بندگان امّتان بر زبان انبياء : بدان سبيل كى كس را بر وى بعتاب و ملامت راه نه و مويّد كننده محمّد عليه الصلوة و السلام بمعجزهاى آشكارا و علامتهاى تابنده و شكسته كرد بهانها و يقين پيدا كرد و نگاه‌دار جمع اسلام پس از وفات رسول ٦ بخليفتان او. پس نگاه دار حق و ناصر او بدانچه آشكارا كرد از حجّتهاء دين بر زبان اولياء. نگاه داشت امتى حنيفى را از گرد آمدن بر ضلالت و مدد باطل بريده كرد بدانچه دليلها پيدا كرد و آنچه وعده كرد حقست از نصرت دين چنانك گفت:

ليظهره على الدّين كلّه و لو كره المشركون.

اين فصلها اشارة كند باصل پيران بر طريق كوتاهى و توفيق بخداى است عزّ و جلّ.