ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٤٨٧ - باب چهل و چهارم در احكام سفر

و چون بازآمدى هم اين بگفتى و [اين‌[١]] نيز زيادت كردى [برين دعا[٢]] آئبون تائبون لربّنا حامدون.

و چون راى بسيار ازين طائفه اختيار سفر بود اين باب درين رسالت در ذكر سفر بياوردم از آنك معظم كار ايشان‌[٣] برين است.

و اين طائفه مختلف‌اند اندرين، ازيشان گروهى اقامت‌[٤] اختيار كردند بر سفر و سفر نكردند مگر حجّ اسلام‌[٥] و غالب، بر ايشان، اقامت‌[٦] بودست چون جنيد و سهل عبد اللّه و بو يزيد بسطامى و ابو حفص و غير ايشان.

و گروهى از ايشان سفر اختيار كرده‌اند و بر آن بوده‌اند تا آخر عمر چون ابو عبد اللّه‌[٧] مغربى و ابراهيم ادهم [و ديگران كه بوده‌اند[٨]] و بسيارى بوده است از ايشان كه بابتدا، اندر حال جوانى سفر كرده‌اند بسيار[٩]، پس بنشسته‌اند بآخر حال چون ابو عثمان حيرى‌[١٠] و شبلى و جز[١١] ايشان و هر يكى را ازيشان اصلهائى بودست كه بران بنا كرده‌اند كار[١٢] خويش.

[١] - مب: ندارد.

[٢] - مب: ندارد.

[٣] - مب: و چون رأى اين طايفه بيشتر سفر بود اختيار بود( ظ: اختيار سفر بود) بابى اندرين معنى كرده آمد از آنك كار معظم ايشان.

[٤] - مب: گروهى ازيشان نشستن.

[٥] - مب: نكرده‌اند مگر حج فرض.

[٦] - مب: آنست كى اختيار ايشان نشستن.

[٧] - مب: تا آن‌وقت كه از دنيا بيرون شده‌اند چون عبد اللّه.

[٨] - مب: ندارد.

[٩] - مب: و بسيار بوده‌اند ازيشان كى سفر كرده‌اند در حال جوانى.

[١٠]- مب: حيرگى.

[١١] - مب: و غير.

[١٢] - مب: در كار.