ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٤٢ - باب چهل و هشتم در معرفت

گويد[١]] شبلى را پرسيدند از معرفت گفت اوّلش خداى بود[٢] و آخرش [را] نهايت نباشد[٣].

ابو العبّاس دينورى گويد ابو حفص‌[٤] گفت تا خدايرا بشناخته‌ام در دلم نه حق درآمد [ه است‌[٥]] و نه باطل.

[استاد امام گويد رحمه اللّه‌[٦]] اندرين سخن كى ابو حفص گفتست اشكالى درست و بر آن حمل توان كرد[٧] كه نزديك اين قوم، معرفت، غيبت بنده واجب كند از نفس او[٨]، باستيلاء ذكر حقّ [سبحانه و تعالى‌[٩]] بر وى تا جز حق‌[١٠] را نبيند و رجوع با هيچيز ديگر[١١] نكند چنانك عاقل رجوع باز دل و تفكّر خويش كند چون او را كارى در پيش آيد[١٢]، عارف همچنين رجوع او با حق بود جلّ جلاله و چون عارف را بازگشت در كارها نبود الّا بخداوند خويش، باز دل نتواند گرديدن و چگونه باز دل گردد آنكس كه او را دل نبود[١٣] و فرق بود ميان آنكس [كه زندگانيش بدل بود و ميان آنكس‌] كه بخداى خويش زنده باشد[١٤].

[١] - مب: ندارد.

[٢] - مب: اللّه است.

[٣] - مب: نيست.

[٤] - مب: از ابو حفص شنيدم كى.

[٥] - مب: ندارد.

[٦] - مب: ندارد.

[٧] - مب: و اين كى بو حفص اطلاق كرده است در وى اشكالى است و يكى از آن‌چه احتمال كند آن است.

[٨] - مب: از نفس واجب كند.

[٩] - مب: ندارد.

[١٠] - مب: خدا را.

[١١]- مب: و جز با وى رجوع.

[١٢] - مب: با دل گردد و تفكر كند آنچ ويرا پيش آيد از احوال.

[١٣] - مب: پس عارف را رجوع با خداى بود چون مشتغل نبود الا بخداى چون بغير وى مشغول نباشد با دل رجوع نكند.

[١٤] - مب: آن كى زندگانيش بخداى بود.