ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٣٠٤ - باب بيست و پنجم در رضا

بداشتن‌ «١» از آنچه [ترا] نهى كرده‌اند.

از ابو عبد اللّه خفيف پرسيدند كه عبوديّت كى درست شود گفت چون بنده همگى خود را بحق تسليم كند و باز آن بر بلاء او صبر كند «٢».

ابن مسروق گويد كه از سهل عبد اللّه شنيدم كه تعبّد درست نشود كسى را، تا از چهار چيز جزع نكند «٣»، از گرسنگى و برهنگى و درويشى و خوارى.

[و گفته‌اند عبوديّت آن بود كه همگى خويش بدو تسليم كنى و همگى كار خويش ازو بينى‌].

و گويند از علامات عبوديّت ترك تدبير بود و ديدن تقدير.

ذو النّون گويد كه عبوديّت آن بود كه در همه حال بنده او باشى‌ «٤» چنانك او خداوند تو است در همه احوال‌ «٥».

جريرى گويد بندگان نعمت بسياراند و بندگان منعم اندكى‌اند «٦».

از استاد ابو على شنيدم كه گفت [بنده آنى كه در بند آنى اگر در بند نفسى‌ «٧»] بنده نفسى‌ «٨» و اگر در بند دنيائى بنده دنيائى. قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه‌

______________________________

(١)- مب: و مفارقت كردن.

(٢)- مب: كى درست آيد گفت آنگه كى همه كارهاء خويش با خداى افكند و بازو صبر كند بر بلاء او. اصل: بمتن عربى نزديك‌تر است.

(٣)- مب: سهل بن عبد اللّه گويد تعبد درست نيايد از هيچ‌كس تا از چهار چيز بى‌صبر نگردد.

متن عربى: لا يصح التعبد لاحد حتى لا يجزع من اربعة اشياء. تعبد هيچ‌كس را درست نيايد مگر آنكه بر چهار چيز صبر كند و زارى نگيرد. اصل، مب: مبهم بلكه غلط است.

(٤)- مب: آنست كه بنده او باشى در همه حالها.

(٥)- مب: در همه حالها.

(٦)- مب: بنده نعمت‌دهنده دشخوارند.

(٧)- مب: ندارد.

(٨)- مب: بنده نفسى تو. ناقص است.