ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٣٠٣ - باب بيست و پنجم در رضا

دست چپ او نداند كه دست راست چه داد «١».

از استاد ابو على شنيدم كه گفت عبوديّت تمامتر از عبادت بود كه اوّل عبادت بود پس عبوديّت، [پس عبودت‌] عبادت عوام مؤمنانرا بود و عبوديّت خواص را و عبودت خاص خاص را «٢».

و هم از وى شنيدم كه گفت عبادت اصحاب مجاهدت را بود و عبوديّت ارباب مكابدت را و عبودت صفت اهل مشاهدات بود و هركس كه بنفس خود با حق سبحانه مضايقت نكند او صاحب عبادت بود و هركس كه بدل بخيلى نكند بازو، او صاحب عبوديّت بود و هركس كه روح ازو دريغ ندارد او صاحب عبودت بود «٣».

و گويند عبوديّت قيام نمودنست بحق طاعات چندانك تواند و بخويشتن نگريستن بنظر تقصير و آنچه ازو حاصل آيد از عبادت بتوفيق و تقدير حق داند «٤».

[گفته‌اند عبوديت ترك اختيار بود در آنچه پيدا شود از قدرت‌ «٥».]

و گفته‌اند كه عبوديّت بيزارى نمودن [است‌ «٦»] از حول و قوّت و اقرار دادن كه آنچه بدو ميرسد همه از فضل و منّت و انعام حقّست جلّ جلاله‌ «٧».

و گفته‌اند كه عبوديت بجاى آوردنست‌ «٨» آنچه [ترا] فرموده‌اند و دست‌

______________________________

(١)- مب: و مردى كه بدست راست صدقه بدهد كه دست چپ خبر ندارد.

(٢)- مب: مشوش است، اصل: ناقص است. از روى متن عربى اضافه شد: پس عبودت.

(٣)- مب: هر كى را نفس از وى دريغ نيست صاحب عبادتست و هر كى بدل بازو مضايقت نكند صاحب عبوديت است و هر كى بجان بخيلى نكند صاحب عبوديت (ظ: عبودت) است.

(٤)- مب: و گفته‌اند عبوديت قيام كردن است بشرايط تمام در طاعت و نگريستن بآنچ از او آيد بچشم تقصير و ديدن آنچ از تو پسنديده آيد از تقدير.

(٥)- مب: ندارد.

(٦)- مب: بيزار شدنست.

(٧)- مب: و اقرار دادن بدانچ او دهد از فضل و منت. اصل: مطابق متن عربى است.

(٨)- مب: در بر گرفتن است.