ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٧٠٢ - باب پنجاه و چهارم آنچه در خواب بدين قوم نمايند

و گفته‌اند هركه بطهارت‌[١] بخسبد جان ويرا دستور باشد[٢] تا گرد عرش طواف كند و خدايرا سجود كند [و] خداى عزّ و جلّ‌[٣] ميگويد و جعلنا نومكم سباتا.

استاد ابو على گويد كسى پيش پيرى گله كرد از بسيارى خواب‌[٤] گفت [برو[٥]] شكر كن بر عافيت [كه‌] بسيار بيمار است اندر آرزوى يك ساعت‌[٦] خواب كه تو از آن شكايت‌[٧] ميكنى.

و گفته‌اند بر ابليس هيچيز دشوارتر[٨] از خواب عاصى نيست گويد كى بود كه‌[٩] بيدار شود تا [خداى را] معصيت كند.

و گفته‌اند كه نيكوترين حال عاصى [را] آن [وقت‌[١٠]] بود كه بخسبد اگر خيرى نكند بارى شرّى از وى نيايد[١١].

از استاد ابو على شنيدم كه گفت شاه كرمانى بيخوابى عادت‌[١٢] كرده بود وقتى خواب بر وى غلبه كرد[١٣]، حق [سبحانه و تعالى‌] را بخواب ديد پس‌

[١] - مب: بر طهارت.

[٢] - مب: دستورى دهند.

[٣] - مب: تعالى.

[٤] - مب: فرا بعضى از مشايخ از بسيارى خواب گله كرد.

[٥] - مب: ندارد.

[٦] - مب: يك شبه.

[٧] - مب: و تو از وى گله.

[٨]- مب: هيچ سخت‌تر و دشوارتر.

[٩] - مب: باشد كى.

[١٠] - مب: ندارد.

[١١] - مب: كى اگر وقت ويرا نبود بارى بر وى نبود. بمتن عربى نزديك‌تر است.

[١٢] - مب: خوى.

[١٣] - مب: يك راه خوابش گرفت.