ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٧٩ - باب دوم در ذكر مشايخ اين طريقه و آنچه از سيرة و قول ايشان دليل كند بر تعظيم شريعت

تعالى فنائى است كى در وى لذّت نيست.

و از ايشان بود ابو بكر محمّد بن داود الدينورى معروف بدقّى و بشام مقيم بود و عمر وى زياده از صد سال بود و وفاة وى پس از خمسين و ثلثمايه بود و صحبت ابن جلّا و زقّاق كرده بود.

دقّى گويد معده جائى است كه طعامها اندر وى گرد آيد و چون حلال اندرو فرستى اندامها را طاعت فرمايد و كارهاء نيكو، و چون شبهت بود راه حق بر تو مشتبه گردد و چون حرام خورى ميان تو و ميان فرمانهاء خداى حجاب افكند.

و از ايشان بود ابو محمّد عبد اللّه بن محمّد الرازى رحمة اللّه عليه، مولود وى بنشابور بود و از ياران ابو عثمان حيرى و يوسف بن الحسين و رويم و سمنون و پيران ديگر بود، وفات او اندر سنه ثلث و خمسين و ثلثمايه بود.

محمّد بن الحسين گويد كى از عبد اللّه رازى شنيدم كى پرسيدند از او چون است كى مردمان عيبهاء خويش دانند و با صواب نگردند گفت‌[١] زيرا كه مردمان بمباهات علم مشغولند نه بعمل علم و بآراستن ظاهر و دست بداشتن آداب باطن خداى عزّ و جلّ دلهاء ايشان كور بكردست و جوارح ايشان بند بر نهاده است از عبادة.

و از اين طايفه بود ابو عمرو اسماعيل بن نجيد رحمة اللّه عليه صحبت ابو عثمان كرده بود و جنيد را ديده بود، و حال او بزرگ بود، آخر كسى بود كه فرمان يافت از ياران ابو عثمان، وفاة او اندر سنه ستّ و ستّين و ثلثمايه بود.

ابو عمرو بن نجيد گويد هر حال كى آن نتيجه علم نباشد زيان او بر صاحب آن از نفع بيشتر بود.

و گويد هر كى فريضه ضايع كند اندر وقتى از وقتهاء او از آنچه خداى عزّ و جلّ بر وى فريضه كرده باشد لذّت آن فريضه بر وى حرام كنند.

وى را از تصوّف پرسيدند گفت صبر كردنست زير امر و نهى.

[١] - اصل: نگرند گفتند.