ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٦٤٦ - باب پنجاه و سوم در اثبات كرامات اولياء

[نيافتمى چيزى‌[١]] از هوا فراگرفتمى، گوهرى بودى، بدان استنجا كردمى‌[٢] و بينداختمى پس‌[٣] گفت كرامات را چه خطر بود مقصود از وى‌[٤] زيادت يقين بود اندر توحيد هركه بجز ازو خداى، آفريدگار نداند اگر چيزى بيند بعادت يا ناقض عادت هر دو يكى بود پيش او[٥].

ابو الخير بصرى گويد بعبّادان مردى بود سياه، اندر ويرانها[٦] بودى، وقتى چيزى [خوردنى‌] برگرفتم و بطلب او شدم چون ويرا چشم‌[٧] بر من افتاد تبسّم كرد و [بدست‌[٨]] اشارت كرد بزمين همه روى زمين زر بود[٩] كه همى‌درفشيد گفت بيار تا چه‌[١٠] دارى، بوى‌[١١] دادم [آنچه داشتم‌[١٢]] و من از حال او بترسيدم‌[١٣] و بگريختم.

احمد بن عطاء رودبارى گويد كه مرا در طهارت وسواس بودى‌[١٤] شبى [آب بسيار بريختم تا بحدّى كه‌[١٥]] دل من‌[١٦] تنگ شد از بسيارى كه آب مى‌ريختم،

[١] - مب: ندارد. مطابق متن عربى است.

[٢] - مب: جوهرى بودى آنرا بكار داشتمى.

[٣] - مب: آنگاه.

[٤] - مب: از كرامات.

[٥] - مب: هر كى جز وى را موجد نه‌بيند در كون خواه فعلى معتادش يا ناقض عادت وى را هر دو يكى است.

[٦] - مب: مردى در خرابها.

[٧] - مب: چون چشمش.

[٨] - مب: ندارد. مطابق متن عربى است.

[٩]- مب: زر ديدم.

[١٠] - مب: آنچ.

[١١] - مب: فرا وى.

[١٢] - مب: ندارد. مطابق متن عربى است.

[١٣] - مب: و هولى از وى در دل من افتاد.

[١٤] - مب: بو عبد اللّه رودبارى گويد استقصاى عظيم بودى مرا بحديث طهارت.

[١٥] - مب: ندارد. مطابق متن عربى است.

[١٦] - مب: دلم.