ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٣٦ - باب چهل و هفتم در احوال اين طايفه وقت بيرون شدن از دنيا

و اخجلتا از وى چون حكايت بازكردى بسيار بگريستى‌[١].

ابو الحسين مالكى گويد چند [ين‌] سال صحبت خير النسّاج كردم [پيش از آنك فرمان يافت بهشت روز[٢]]، مرا گفت روز پنجشنبه من بميرم و روز جمعه پيش از نماز مرا دفن كنند[٣]، [و ترا اين فراموش شود[٤]] فراموش مكن‌[٥]، ابو الحسين گفت‌[٦] فراموش كردم تا روز آدينه كسى مرا خبر داد بمردن وى‌[٧]، بشدم [تا بجنازه وى شوم‌[٨]] مردمان بازگشته بودند[٩]، ميگفتند كه پس از نماز دفن خواهند كردن من بازگشتم‌[١٠] چون فرا رسيدم، جنازه بيرون آورده و صلوة آواز ميدادند[١١] [چنانك او گفته بود[١٢]].

كسى را پرسيدم از آنك بوقت وفات او حاضر بود[١٣] گفت [چون حال بر وى تنگ آمد] از هوش بشد [چون‌] با هوش آمد گرد خانه بنگريست‌[١٤]، گفت بباش عافاك اللّه كه تو بنده مامورى و من بنده مامورم‌[١٥] و آنچه ترا فرموده‌اند از تو در نمى‌گذرد[١٦] و آنچه مرا فرموده‌اند از من در ميگذرد[١٧] و آب خواست‌

[١] - مب: اين مى‌گفتى مى‌گريستى.

[٢] - مب: ندارد.

[٣] - مب: كن.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - مب: و تو اين فراموش مكن.

[٦] - مب: گويد.

[٧] - مب: خبر كرد بمرگ او.

[٨] - مب: ندارد.

[٩] - مب: مردمان را ديدم بازگشته.

[١٠]- مب: خواهند كرد من بازنگرستم و برفتم. متن عربى: فلم انصرف: من بازنگشتم.

[١١] - مب: داده.

[١٢] - مب: ندارد.

[١٣] - مب: ازيشان كى وقت وفاتش حاضر بوده بودند.

[١٤] - گرد برنگريست.

[١٥] - اصل: تو بنده مأمور و من بنده‌ام مأمور.

[١٦] - مب: فوت نمى‌شود.

[١٧]- مب: فوت مى‌شود.