ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٤٦٢ - باب چهل و يكم در فقر

[ابن جلّا گويد اگر نه شرف تواضع بودى حكم فقير آنست كى در رفتن خراميدن كند[١]].

يوسف اسباط گويد چهل سالست تا مرا دو پيراهن [بيك جاى‌] نبودست.

كسى گفت بخواب ديدم كه قيامت برخاسته بود[٢]، مالك دينار را [و] محمّد بن واسع را گفتندى كه اندر بهشت شويد مى‌نگرستم‌[٣] [تا كدام در پيش است‌[٤]] محمّد بن الواسع در پيش بود، پرسيدم كه سبب چيست كه او[٥] در پيش است‌[٦] گفتند [زيرا كه‌] او را يك پيراهن بود، مالك [دينار[٧]] را دو پيراهن [بود].

مسوحى گويد درويش آنست‌[٨] كه خويشتن را هيچ حاجت نبيند بهيچيز از سببها[٩].

سهل بن عبد اللّه را پرسيدند كه درويش كى برآسايد گفت آنگاه كه خويشتن را جز آن‌وقت نه‌بيند كه اندر ويست‌[١٠].

نزديك يحيى بن معاذ حديث درويشى و توانگرى مى‌رفت گفت فردا، نه توانگرى وزن خواهند كرد[١١] و نه درويشى، صبر و شكر وزن خواهند كرد بايد كه‌

[١] - مب: ندارد.

[٢] - مب: برخاستى.

[٣] - مب: من بنگرستم.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - مب: محمد.

[٦] - مب: رفت.

[٧] - مب: ندارد.

[٨] - مب: فقير آن بود.

[٩] - مب: بهيچ اسباب.

[١٠]- مب: كى با وى بود.

[١١] - مب: كنند.