ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٤٨ - باب چهل و هشتم در معرفت

شبلى گويد عارف بغير ازو[١] ننگرد و سخن غير او[٢] نشنود و خويشتن را جز از وى نگهبان‌[٣] نبيند.

[و گويند عارف انس گرفت بذكر خداى تعالى و از خلق مستوحش شد، نياز بخداى تعالى برد و از خلق بى‌نياز شد و خداوند را تواضع نمود تا در ميان خلق عزيز شد[٤]].

[بو طيّب سامرّى گويد معرفت بر آمدن حق است بر اسرار بمواصلت پيوستگى انوار[٥]].

ابو سليمان دارانى گويد كه عارف را اندر بستر فتوحها بود كه اندر نماز ويرا آن نبود[٦].

جنيد گويد عارف آنست كه حق از سرّ او[٧] سخن گويد و وى خاموش بود[٨]

رويم گويد رياء عارفان فاضلتر از اخلاص مريدان.

[١] - مب: بغير او.

[٢] - مب: جز از وى. متن عربى: و لا لكلام غيره لافظا: و سخن غير او بر زبان نيارد.

هر دو ترجمه غلط است.

[٣] - مب: نگهدار.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - متن عربى اضافه دارد: العارف فوق ما يقول و العالم دون ما يقول. عارف برتر از آنست كه مى‌گويد و عالم فروتر از آنست كه مى‌گويد.

[٦] - مب: خداى عز و جل عارف را بر فراش آن دهد كى در نمازش دهد.( ظ: ندهد).

[٧] - مب: از اسرار وى.

[٨]- مب: باشد. متن عربى اضافه دارد: و قال ذو النون لكل شى‌ء عقوبة و عقوبة العارف انقطاعه عن ذكر اللّه. ذو النون گفت هرچيز را عقوبتى است و عقوبت عارف آنست كه از ذكر خداى تعالى بازماند.