ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٢٨ - باب چهل و هفتم در احوال اين طايفه وقت بيرون شدن از دنيا

تا شهادت بر همگنان عرضه كرد آنگاه فرمان يافت‌[١].

خواهر ابو على رودبارى گويد[٢] چون ابو على را اجل نزديك آمد، سر وى اندر كنار من بود، چشم باز كرد و گفت درهاى آسمان گشاده‌اند و بهشتها آراسته‌اند[٣] و منادى آواز ميدهد يا با على برتبت بزرگترين رسانيديم ترا اگرچه [تو] نخواستى و اين بيت بگفت:

[پس گفت يا فاطمه اول ظاهر است و دوم اشكالى دارد].

از يكى شنيدم از درويشان كه چون وفات احمد نصر حاضر آمد[٤] يكى از درويشان‌[٥] گفت بگو اشهد ان لا اله الّا اللّه درو نگريست و گفت بى‌حرمتى مكن‌[٦].

كسى گويد درويشى [را] ديدم جان بذل ميكرد[٧] [و] غريب بود و مگس بسيار بر وى جمع شده‌[٨] بود بنشستم و مگس از وى بازميداشتم‌[٩] چشم باز كرد و گفت كيست اين، چندين سالست تا[١٠] در آرزوى [اين‌] چنين وقتى بودم‌[١١]

[١] - مب: بر همه عرض كرد پس سر بازنهاد و جان بداد. قصه شبلى را اينجا آورده است.

[٢] - مب: و حكايت كنند از خواهر بو على رودبارى كى.

[٣] - مب: بياراسته.

[٤] - مب: احمد بن نصر بود.

[٥] - مب: از حاضران او.

[٦] - متن عربى: قال بالفارسية بى‌حرمتى مكن.

[٧] - مب: جان مى‌داد.

[٨]- مب: گرد آمده.

[٩] - مب: همى‌راندم.

[١٠] - مب: اين كيست كى من چندين‌گاه.

[١١] - مب: بوده‌ام.