ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ١٩٣ - باب يازدهم در خوف

ابو عثمان گويد صدق خوف، پرهيزيدنست از گناهان ظاهر و باطن.

ذو النون گويد مردمان تا ترسگار باشند بر راه باشند چون ترس از دلهاى ايشان بشد راه گم كردند.

حاتم اصمّ گويد هر چيزى را زينتى است، زينت عبادت خوف است و علامت خوف كوتاهى اميد است.

مردى بشر حافى را گفت از مرگ عظيم ميترسى گفت بحضرت پادشاه شدن صعبست.

استاد ابو على دقّاق گويد اندر نزديك استاد امام [ابى بكر][١] فورك شدم بعيادت چون مرا ديد اشك از چشم وى فروريخت من گفتم خداى شفا فرستد و عافيت دهد ترا[٢] گفت مگر [نه‌] پندارى كه از مرگ همى‌ترسم از آن همى‌ترسم كه از پس مرگ باشد.

عايشه گويد رضى اللّه عنها كه بپيغامبر[٣] صلّى اللّه عليه و سلّم گفتم و الّذين يؤتون ما أتوا و قلوبهم وجلة. اين كسى بود كه زنا كند و دزدى كند و خمر خورد [گفت‌] نه، اين آن بود كه نماز كند و روزه دارد و صدقه دهد، ترسد كه از وى نپذيرند.

[ابن المبارك گويد آنچه خوف انگيزد تا اندر دل قرار گيرد، دوام مراقبت بود پنهان و آشكارا][٤].

ابراهيم شيبان گويد چون خوف اندر دلى قرار گيرد مواضع شهوات بسوزد اندر وى [و] رغبت دنيا از وى براند.

و گفته‌اند خوف قوّت علم بود بمجارى احكام.

[١] - از روى متن عربى افزوده شد.

[٢] - مب: فرستد.

[٣] - مب: فرا پيغامبر.

[٤] - آنچه ميان‌[] است در« مب» نيست.